ECGreetje.web-log.nl

CTO-dag

Een CTO is een chronische totale occlusie. Een coronair of kransslagader die al een poos (jaren) afgesloten is. Een totale afsluiting wordt veroorzaakt door een hartinfarct die niet is behandeld met een primaire PCI. Een CTO kan ook sluipend ontstaan, beetje vernauwd, nog een beetje, nog ietsjes tot het vat totaal afgesloten is.
 Bij ons op de afdeling staan de CTO-procedures bekend als de kuitenbijters, stalpoten krijgen door het lange staan. Af een toe wat contrast spuiten terwijl de interventiecardioloog verbeten met wires bezig is om een opening te purren in het bloedvat. Als het tegenzit gebruiken we de gehele verzameling wires, zoals; BMW’s, pilots, mirakels bros (brosbrosbros), confianza’s, asahi en als het erg hard is de cross-it.
Een wire is een lange dunne draad van zeer dun flexibel metaal die door de coronair wordt geleid om daarover de ballonnen en stentballonnen te leiden. Ze worden ook wel guide-wires genoemd, gids draden.
Hier een angiogram van een CTO van de rechter coronair


Op deze foto bij de gele pijl zie je de volledige afsluiting. Het voordeel van deze is dat er wel een soort tuutje te zien is. Dat is de plek waar dan met de wire wordt gemanipuleerd om deze te openen. Als deze dan geopend is, meestal na vele ballonnen, een stent en veel nablazen met harde ballons is het resultaat weer mooi.


Andere technieken die aanvullend kunnen werken is de Rotablator Vooral als er een verkalking aanwezig is, die harde laag kalk weg kan slijpen. Over de Rotablator schrijf ik een ander blog.
Een andere techniek is de over the wire balloon. Een ballon die soepel is en de wire na het opblazen op z’n plek legt. Ook daarover een ander blog, alles op zijn tijd.

Wat betekend het voor de patiënt?
Een CTO-procedure is vaak langdurig en kan pijnlijk zijn. Als het bloedvat eindelijk geopend is wordt een gebied wat lang zeer weinig bloed kreeg ineens voorzien van een goede circulatie. Dezelfde verschijnselen zien we wel eens als bij een hartinfarct als het vat ineens open gaat. Hier gaat het verhaal, dotteren is zo makkelijk en je voelt er bijna niets van, om zeep. Door de lange procedure verliest de patiënt veel energie en daarna is hij of zij vaak zieker dan voor de procedure. Begeleiding is hier belangrijk, vooral voor de procedure. Uitleggen dat dit niet ‘effe’ dotteren is maar dat het lang kan duren en dat de bekende klachten kunnen optreden en zelfs wel heftiger. Een goede voorbereiding is vaak het halve werk. Op tijd aanbieden van pijnstilling is prettig om het dotteren vol te houden. Vaak wordt bij zo’n procedure Reopro gegeven en als het infuus al voorbereid is met een verlenglijn hoeft de verpleegkundige niet onder het laken te duiken om dat aan te sluiten.

Na de procedure moet de patient direct wat drinken, als dat niet lukt kan een infuus aangesloten worden. Extra vocht om een goede urineproductie/ nierfunctie te houden en om het contrast uit te plassen wat de nieren bij dehydratie kan beinvloeden.

Maar een CTO kan ook erg snel open gaan en dan is de procedure zo klaar. De langste CTO procedure duurde 4 uur. Het grappige is dat de tijd heel anders verloopt als we geconcentreerd bezig zijn, die vliegt!

Gezellige Dikkie Dik dag en wat een raar gevoel!

Vandaag waren de zwaargewichten aan de beurt. Van de zes procedures waren er vijf boven de honderd kilo. Het varieerde van 101 tot 121 kilootjes schoon aan de haak. Dat was voor allen een radialisprocedure want dat scheelt weer met afdrukken en de rusturen voor deze dikhuiden.
Ik heb ze liever fors dan zo eng mager op de cathkamer, de dikkie diks zijn veel gezelliger en ook vandaag was weer het gelach goed hoorbaar op cathkamer 3.
Alle forse mannen hadden al wat ervaring op onze kamer en òf gedotterd en geopereerd.
Maar ja, dat gewicht, hoe kom je daar van af? Van alles al gedaan en gelaten maar het komt er weer met extra kilo’s aan als je er mee stopt. ‘Dat’ zijn dan de crash dieten en die werken maar even.
Maar voor de dikhuiden liep het allemaal anders dan verwacht, een CABG, een dotter wat weer een kadootje was, opnieuw bespreken en goed nieuws.
Naast deze gezellige dikkerds hadden we ook een man die dialysepatient was. Daar gingen we een complexe procedure bij uitvoeren. FFR en mogelijk dotteren van twee vaten en een dotter van een splitsing. Vooraf een bakkie koffie en er tegen aan. Het vervelende vond ik zelf dat ik niet wist dat hij maar één been had, dat stond nergens vermeld. Gecombineerd met een taalbarrierre was dat niet prettig. Gelukkig had mijn collega de prothese gezien en die loste dat galant op.
Onze afdelingsassistent had nog nooit een shunt gevoeld en die nodigde ik uit om dat eens te voelen. Arme Hettepet, die had dit nog nooit gevoeld en die schrok ervan. Alsof zij haar vingers brandde deinsde zij terug en kon het aparte ruisende gevoel niet benoemen. Aangezien onze afdelingsassistent bijna een ECG beter kan beoordelen dan menig collega wilde ik haar wat meer laten ervaren van de complexe achtergronden van onze patienten. Misschien moet ik de volgende keer niet zeggen; moet je hier eens voelen?
Maar van te voren wat uitleg geven wat een shunt is en hoe dat voelt. Sorry, Het!

Collega Cara had een metamorfose ondergaan in haar vrije dagen en kwam als een vamp op de afdeling. Een andere coupe, makeupje en een nieuwe kleur in het haar. Het zag er prachtig uit. Mensen die er goed uitzien bewegen zich zo anders.
Vervolgens hebben we onze cardioloog een beetje uitgedaagd om alleen maar radalisprocedures te doen want onze jonge fellowcardioloog uit A’dam doet niet anders. Zelfs in de spoed PCI’s werkt hij via de radialis wat onze bewondering heeft.
De rest van de cardiologen hadden een clubdagje van de NVC, dus het was rustig w.b. sfeer en weer druk met de werkzaamheden. Met een betrekkelijk klein clubje zusters en broeders hebben we fijn gewerkt.

Weekenddienst

  Mijn dienst zit er over een paar uurtjes er weer op. Tot nu toe was het rustig en alle oproepen waren op de dag of in de avond.

Het was een LAD en diagonaal weekend, de diagonaal is de eerste aftakking vanuit de LAD. De LAD is de kransslagader die de voorkant van het hart verzorgd. De diagonaal verzorgt een deel van de voorkant en de zijkant.

Laat ik beginnen met de eerste patiënt die eerder pijn had gehad maar weer pijnvrij werd op vrijdagavond. Dan wordt er tegenwoordig geen interventie gedaan. Hij had ook een torenhoge bloeddruk en die werd eerst behandeld. Zaterdagochtend werd ik gebeld door de cardioloog met de vraag of ik zin had in een semi-geplande-spoed PCI. Die meneer had toch nog wat pijnklachten en dat met een verhoogde troponine en afwijkend ECG was dit een indicatie voor PCI. Lekker, zo’n geplande spoedprocedure, ontbeten had ik al, het enige wat ik moest doen was douchen en aankleden.

De PCI verliep langdurig door drie afwijkingen, twee in de LAD en eentje in de diagonaal. Het was meten en kijken want de kleine stents die we hebben hadden niet de benodigde lengte. Uiteindelijk toch goed gelukt en na de kissing balloons zaten alle stents in deze bifurcatie prachtig op zijn plek.

Zaterdagavond wederom een PCI waarbij we erg moesten zoeken waar de afwijking zat. De kransslagaderen waren open en de flow was prima. Maar het ECG was afwijkend en de patiënte had nog pijn. Na wat meer links uitdraaien was er een kleine afwijking zichtbaar in het ostium van de diagonaal. Alsof er een klein bandje om heen was gedaan. Even voorbereiden met een ballonnetje en daarna moeiteloos een stent erin.

Zaterdagavond was het spetterdruk in het Westland omdat er in Hoek van Holland een dancefestival was van Veronica. Niet zo’n drive-in show waar ik vroeger naar toe ging…

Toen ik rond 1 uur terug reed was de Maasdijk hermetisch afgesloten en wemelde het van politie. Gelukkig kon ik nog huis rijden en keek gelijk op de P2000 website. Daar zag ik een melding dat de code Grip was afgegeven en dat betekende dat er een soort ramp bezig was. Helaas gaf teletekst geen melding van iets wat gaande was dus ik ben mijn bed ingekropen.

De laatste procedure was vanmorgen rond 11 uur. Ik werd even voor half elf gebeld en lag nog te slapen. Achter elkaar tien uur geslapen en had het gevoel dat het erg vroeg was. Een man was op de tennisbaan niet goed geworden en zijn ECG liet een voorwandinfarct zien, dus weer een LAD-tje. Ook daar waren een aantal afwijkingen te zien, we hebben de afwijking gestent en later zal hij geopereerd moeten worden. De hoofdstam was ook aangedaan zo ook de CX. Daar moeten niet te veel stents in gezet worden anders kan de cardiochirurg de bypasses niet meer erop naaien.

Thuis gekomen vertelde mijn  man wat er zich in Hoek van Holland was gebeurd. Ik was opgelucht dat ik vannacht niet meer was opgeroepen want er waren toen nog meer wegen afgesloten. Nu begreep ik ook waarom het vanmorgen zo druk was op de weg, Hoek van Holland was onbereikbaar voor onderzoek. Alle strandgangers gingen dan maar naar Kijkduin of ’s Gravenzande.

Het is een verschrikkelijk drama, een negentienjarige overleden, gewonden en een hoop paniek tijdens die schietpartij.

Dienst

 

Net wakker geworden omdat ik vannacht dienst heb gehad. Het is nu half elf en dat betekend dat ik vannacht heb gewerkt.

Als ik dienst heb ik mijn zaken letterlijk op een rijtje; kleding op volgorde van aantrekken, slippertjes, tas, sleutels en dat staat op een rij in de slaapkamer en in de gang.

Midden in de nacht zoeken naar een t-shirt of teenslippertjes werkt niet. Eerlijk gezegd ik word daar nerveus van.

Ik werd rond drie uur gebeld en dat is een mooie tijd wat betreft het verkeer. Geen kip op de weg en ik was in 20 minuten op de afdeling. De cardioloog was er al en had al gegevens in de computers ingevoerd en stickers gehaald. Dat scheelde enorm veel werk voor me want meestal doe ik dat als de patient op de kamer arriveert. Maar deze cardioloog is ook heel aardig voor ons, soms een beetje een slavendrijver. Daar kan hij niets aan doen want dat is genetisch bepaald, zegt hij altijd bulderend van de lach.

Maar toen ik de geboortedatum zag van deze patiënt schrok ik enigszins, 1967, mijn patiënten worden jonger dan ik…

Aan de slag en mijn nachtelijk gevoel verdween direct. Het ECG liet een onderwand-infarct zien, dus elevaties in II, III en AVF en depressies in de voorwand. Een klassiek infarct patroon. Maar na jaren op de cathkamer wil dat niet altijd zeggen dat de rechter kransslagader afgesloten is. Bij opspuiten van linker, we kijken eerst naar het gebied wat niet bedreigd is, zagen we al dat de CX dicht was. Snel even naar de rechter kransslagader gekeken en die was klein maar goed. Andere katheter aangegeven voor de linker kant en een goede beeldpositie gezocht om de grote CX in beeld te krijgen. Daar zat een groot stolsel en die hebben we eerst weggezogen met een speciale katheter. Het bloedvat was hierna open en dat zagen aan het hartritme. Een paar VT’s en AIVRS, allemaal tekenen dat de kransslagader weer open is.

Toen een grote stent geplaatst van 4.5 mm met mooi resultaat. Alleen de flow was nog niet optimaal waarschijnlijk door resten van het stolsel wat mogelijk door de Reopro wordt opgelost.

Hij verliet de cathkamer in goede conditie maar gigantisch onder de indruk van dit nachtelijk gebeuren.

Nadat ik de boel had opgeruimd lag ik even na vijf uur weer in mijn bed.

Waar ik weer om kwart voor zeven wakker werd gemaakt door mijn man die dacht dat ik me had verslapen. Stom, ik had geen briefje neergelegd…

Maar ik voel me weer fit en ga straks weer lekker werken!

Ik heb lang niet geschreven op mijn blog want ik had vakantie en had veel schrijfwerk. Ik heb een hoofdstuk geschreven voor mijn coach over mijn herstel van de burnout. Dat boek komt in het voorjaar uit en ik ben er nu al trots op!

Blik-en hartschade

Oh,weekenddienst laat de overuren tot mij komen. Ik heb ze nodig om op vakantie te gaan en om te beeldhouwen. Het beeldhouwen kost me dit jaar al 12 dagen en m’n vakantie 23, ook al heb ik overuren opgebouwd, ik moet er nu zuinig mee zijn. We werken niet meer zoveel weekenddiensten als vorige jaren want er is eindelijk voldoende personeel.

Zover mijn overurenbehoefte en nu de dienst.

Zaterdag; drie patiënten achter elkaar. De eerste was al ingepland voor volgende week maar kreeg ineens pijn. Dus hij heeft keurig de ambulance gebeld en hij is succesvol gedotterd.

Tijdens deze procedure kregen we een melding van een onwel wording tijdens autorijden en mogelijk pijn op de borst. Ook lag er elders in de regio iemand die allerlei ritmestoornissen (torsade de points) had bij minst geringe inspanning en hij had zijn vrachtwagen in barrels gereden.

De eerste chauffeur had schone kransslagaderen en daar hebben we een tijdelijke pacemaker ingebracht. Ritmestroken lieten allerlei AV blocks zien. We hebben nog een mini-EFO gedaan met overpacen in de boezems. Helaas schiet mijn kennis hier tekort om hier een een duidelijke uitleg te geven. Dat komt hopelijk later want we gaan wel EFO’s doen in de nabije toekomst.

De tweede chauffeur had wel afwijkingen in zijn kransslagaders. Overal zat wel wat, we hebben zijn rechter coronair gestent. Er zat een flinke afwijking voor een rechterkamer-tak en die was de boosdoener voor de torsade de points.

Zondag, moederdag; ik heb niet eens m’n eigen moeder kunnen bellen, we zijn van half 11 tot ver in de avond bezig geweest. Het was een jongerendag, in de cardiologie is iedereen onder de 55 jaar jong voor een hartinfarct. Twee begin veertigers en een net vijftiger, waarvan de laatste de beste was.

De eerste veertiger was aan het sporten en kreeg ineens heftige pijn op de borst. Kwam erg gespannen op de kamer en had duizend vragen per seconde. Nu kan ik best praten en werken tegelijk maar dat tempo kon ik niet bijbenen want ik moest alles herhalen want door de stress bleef de informatie niet hangen. Dus even tot stilte gemaand en ‘top gear’ verder gegaan. Hij een flinke LAD en die zat potdicht. Tussen het aangeven van materialen, registreren waren de CCU verpleegkundige en ik druk met de begeleiding. We hebben toch moeten kiezen voor de chemische begeleiding om hem stil te laten liggen. Al met al is hij keurig gerepareerd naar de CCU gegaan. Helaas denk ik, met angst voor de rest van zijn leven voor deze ervaring.

De tweede veertiger heeft minder geluk maar ook een ander beeld. Hij kreeg pijn op de borst bij een kleine inspanning, iets huishoudelijks, want moederdag…

Aardige vent en kwam rustig en stabiel op de kamer en ik dacht nog, dat kan meevallen, stentje erin en wegwezen. Het enig wat me verontrustte van een atriumflutter met een 3: 1 block. Ik weet nooit waarom ik daar ongerust van word, het hoort niet bij een jonge man met een infarct.

Het ECG liet in de onder-en zijwand wat elevaties zien. Dus eerst de goede kant bekijken, de LAD, en dat zag er erg dominant uit, enorme joekels van bloedvaten. De rechter kransslagader was goed, een kleine zijtak van de RDP was vernauwd. Die hebben we alleen met een ballonnetje wat opgerekt. Hij was zo rustig dat ik daar onrustig van werd en mijn intuïtie liet me gelukkig niet in de steek. Lage bloeddruk, atriumflutter en een turende cardioloog. Hij zag op het beeld al dat het hart niet krachtig samentrok en handmatig spoot hij een hoop contrast om te kijken of dat waar was. De gehele linkerkamer was slecht, dus hij had een decompensatie-beeld. Maar dan een vorm waar bij je moet gasgeven en remmen tegelijk. Vocht (voorzichtig) geven om het aanbod te verhogen, inotropica om de pompkracht te verhogen, een tijdelijke pacemaker om het hartritme te verbeteren en een ballonpomp om de druk te verlagen naar de aorta, de weefsels en de coronairen. Door die kleine afwijking in de rechter kransslagader faalde het hart aan alle kanten. Waarschijnlijk waren we net een astma cardiale en een cardiale shock voor. Op de CCU stond er al snel een echo-apparaat klaar om een beter beeld te krijgen van zijn pompfunctie. Hoe een moederdag leuk is begonnen om klusjes met de kinderen te doen en hoe vreselijk dit eindigde voor een jong gezin. Ik hoop dat de oorzaak snel wordt gevonden van dit hartfalen (hartritme, infectie of andere oorzaak?).

Impella

Afgelopen donderdag is voor het eerst op onze cathkamer een Impella ingebracht. Hieronder een beschrijving van de werking van het assist device.

De sinds de jaren zestig gebruikte ballonpomp die na een acuut hartinfarct de bloedsomloop tijdelijk ondersteunt, levert weinig winst op. Dat blijkt uit een overzichtsstudie van cardiologen uit het AMC. Maar er is ook goed nieuws: de eerste AMC-onderzoeken met een nieuw type pomp, die de druk op de linkerhartkamer vermindert, tonen uitstekende resultaten. Het hart krijgt de kans om zich te herstellen.‘We kunnen een acuut hartinfarct tegenwoordig goed behandelen door snel te dotteren. Via een katheter in de lies schuiven we een flexibel buisje naar binnen waarmee we de verstopte kransslagader openmaken. Dat is een grote vooruitgang’, vertelt cardioloog José Henriques. Maar niet alle patiënten komen er daarna weer bovenop. Hun hart dat soms ook voor het infarct al niet in optimale conditie verkeerde heeft zo’n optater gehad, dat het niet goed in staat is om het bloed rond te pompen. De patiënt krijgt dan geen kans om te herstellen. Henriques: ‘Als je het hart even rust geeft, een paar uren of dagen, heeft het de tijd om er bovenop te komen.’Met die gedachte in het achterhoofd is in de jaren zestig de ballonpomp ontwikkeld. De pomp, met daaraan een langwerpige ballon, gaat eveneens via de lies de aorta in. Tijdens de ontspanningsfase van het hart wordt de ballon opgeblazen met een gas. Als het hart samentrekt wordt hij weer leeggezogen. Op die manier wordt de druk in de aorta geregeld, wat steun biedt aan de bloedsomloop.‘Het is een passieve pomp die het hart een beetje helpt, maar hij maakt geen circulerend volume’, zegt Henriques. ‘Volgens de huidige richtlijnen breng je de ballonpomp in bij patiënten die nog steeds in een slechte toestand verkeren na een dotterprocedure. Die regels zijn echter op oude en onvolledige gegevens gebaseerd.’ Sterker nog, een overzichtsstudie die Henriques en zijn collega’s binnenkort hopen te publiceren, laat zien dat de pomp nauwelijks winst oplevert. De bloeddruk stijgt weliswaar iets, maar zowel de hartfunctie als de overlevingskansen van de patiënt verbeteren uiteindelijk niet.

Vijftigduizend toeren

Bij Henriques bleef echter de gedachte knagen dat het toch mogelijk moet zijn om een hulpmiddel te ontwerpen dat het hart actief ondersteunt ter overbrugging van een kritieke periode na het dotteren. Een paar jaar geleden maakte de cardioloog kennis met de Impella, een uitvinding van het gelijknamige Duitse bedrijf. Dit nieuwe type pomp kan voor korte tijd gedeeltelijk de functie overnemen van de linkerhartkamer, die verantwoordelijk is voor het rondpompen van bloed in het lichaam. De Impella  voorzien van een propellertje dat maximaal vijftigduizend toeren per minuut maakt zuigt bloed uit de linkerhartkamer en spuwt het uit in de aorta. Zo wordt de druk op de hartwand verminderd en krijgt deze tijd om te herstellen van het infarct. Henriques stapte op het Duitse bedrijf af, en dat leidde tot een nauwe samenwerking met het AMC. Momenteel lonkt de producent naar de Verenigde Staten. Om poortwachter FDA (de Food and Drug Administration) van de veiligheid en meerwaarde van de pomp te overtuigen, lopen er momenteel grote klinische studies waarbij het AMC als enige niet-Amerikaanse ziekenhuis betrokken is.‘Op de hartkatheterisatie is de pomp tot nu toe bij ongeveer zeventig patiënten ingebracht. Het gaat om mensen die een hoog-risico dotterprocedure ondergingen; hun hartfunctie is slecht en ze hebben nog maar één bloedvat over dat behandeld kan worden.’ Deze patiënten lopen een grote kans dat ze in cardiogene shock raken, wat gepaard gaat met een plotselinge daling van de bloeddruk, een verhoogde hartslagfrequentie, vaatvernauwing en ernstige kortademigheid. Soms raken ze daarbij bewusteloos en is reanimatie nodig. Bij de meeste patiënten is de hartpomp gedurende twee à drie uur ingebracht om tijdensde risicovolle dotterprocedure de circulatie te ondersteunen.

In deze groep is aangetoond dat het apparaat veilig en gebruiksvriendelijk is.Tien patiënten met een acuut hartinfarct zijn er tot acht dagen mee op de hartbewaking behandeld. Van deze laatste groep werden de resultaten eind maart gepresenteerd op het congres van de American College of Cardiology in New Orleans. ‘In vergelijking met een groep patiënten die geen Impella kreeg maar wel de routine zorg, en dat kan betekenen dat er een ballonpomp ingebracht wordt  vertoonde dit tiental een belangrijke verbetering van de hartfunctie’, stelt Henriques, die alweer met een vervolgstudie bezig is. ‘De resultaten zijn tot nu toe indrukwekkend: het gaat zo goed dat ik het bijna niet kan geloven. Nu willen we laten zien dat ook mensen met een acuut, zeer groot hartinfarct baat kunnen hebben bij de pomp. Dit hopen we in een internationale gerandomiseerde studie te kunnen onderzoeken.’

Steunhart

De cardioloog ziet een mooie toekomst voor hartpompen zoals de Impella. ‘Het gaat om een simpel apparaat. De procedure en de daaraan verbonden zorg zijn niet ingewikkeld, iedereen kan ermee uit de voeten van de specialist en de klinisch perfusionist tot de verpleegkundigen in de katheterisatiekamer, op de CCU (coronary-care unit, red.) en op de IC. Nog belangrijker is dat je er schade mee kunt voorkomen in een acute fase. Dat is veel goedkoper dan het starten van allerlei behandelingen als het onheil al is aangericht.’En wat als de tijdelijke ondersteuning van de Impella geen soelaas biedt omdat het hart zich onvoldoende heeft kunnen herstellen? ‘Er zijn mensen bij wie de door de Impella ondersteunde bloedcirculatie de functie van de hersenen en de nieren handhaaft of herstelt, maar wier hart op eigen kracht niet genoeg bloed kan rondpompen. Doordat ze aan bepaalde complicaties lijden, zoals polyneuropathie (aangetaste zenuwen in beide armen of benen, red.), komen zij niet in aanmerking voor een donorhart’, vertelt Henriques. ‘Wij vinden dat ze wel gebaat zouden zijn met een steunhart.’Een steunhart is een apparaat dat de pompfunctie van het eigen hart geheel overneemt. Het moet echter via een grote chirurgische ingreep geïnstalleerd worden. Alleen transplantatiekandidaten kunnen zo’n steunhart krijgen, terwijl ze wachten op het donororgaan. Henriques: ‘Ik vind echter dat sommige van onze Impella-patiënten daar ook van zouden kunnen profiteren.’ Daarom raadpleegde de cardioloog het UMC Utrecht dat, in tegenstelling tot het AMC, harttransplantaties mag uitvoeren en daarom ook met steunharten werkt. Deze contacten leidden ertoe dat een patiënt met een goede hersen en nierfunctie twee voorwaarden voor een goed herstel die door de Impella was opgeknapt, enkele maanden geleden een steunhart kreeg in het AMC. Binnenkort mag de man ermee naar huis.
Een hoopgevend resultaat, maar meer een ‘toevallige’ bijwerking van de Impella. ‘Ons doel is allereerst om ernstig zieke hartpatiënten die tachtig procent kans lopen om te overlijden, met de Impella te ondersteunen zodat hun hart zich toch nog kan herstellen’, benadrukt Henriques. ‘Een enkeling zal het alleen met een steunhart kunnen redden.’ En welke opties biedt het steunhart? Daarmee kun je drie kanten op, schetst de cardioloog. Het apparaat kan toch nog een overbrugging zijn naar een volledig herstel van het eigen hart. Of iemands gezondheid kan zodanig verbeteren dat hij wel aan de voorwaarden voldoet voor een harttransplantatie. En in een heel enkel geval zou het kunnen dat iemand niet meer zonder steunhart kan.

Uitkijken

Henriques en Bas de Mol, hoogleraar Cardiothoracale Chirurgie, ver wachten in de toekomst met de Impella zo’n tweehonderd patiënten te kunnen helpen die door een groot hartinfarct getroffen worden, en nog eens tachtig patiënten die na dat infarct in cardiogene shock raken.‘Het is nu nog moeilijk te zeggen welke mensen er baat bij zullen hebben’, verduidelijkt De Mol. ‘Vooral bij hartpatiënten die al een slecht hart hebben en in cardiogene shock raken, moeten we uitkijken. Je kunt dat hart wel gaan ondersteunen, maar je weet niet of de schade aan het lichaam omkeerbaar is. En het laatste wat we willen is dat we de bloedcirculatie in stand houden terwijl de rest nauwelijks werkt. Het hangt af van de doorbloeding van de organen of je zinvol bezig bent. Nu is het zaak om uit te zoeken hoe je de juiste patiënten selecteert.’

bron: http://www.amc.nl

Plus- Senioren op de cathkamer

   Toen ik dit log aan het typen was zat ik al te denken aan een betere titel. Senioren, het is een brede titel. Ik bedoel eigenlijk de oudere senior zonder het woord ‘bejaarde’ te gebruiken. Dat vind ik geen goed woord voor de ouderen, de tachtig-en negentigplussers. Nu heb ik gelijk de titel veranderd, ‘plus-senioren’.

Afgelopen woensdag kregen we een mevrouw die een zeer complexe dotterprocedure onderging. Ze was instabiel en had meer aandoeningen zoals diabetes, COPD met zuurstof in de thuissituatie, een darmbloeding gehad na Reopro en enorm vermoeid door het ziekzijn. Het plan was dat we bijna alle coronairen gingen aanpakken, hoofdstam, LAD, diagonaal, CX en de RCA. Dus niet ‘appeltje-eitje’ maar buffelen. Het installeren nam wat tijd in beslag en ik heb ervaren als ik hier de tijd voor neem dat dit tijd scheelt. Gelukkig was er een blaaskatheter al ingebracht, want iemand op de po helpen met een slechte heup, vermoeid en met een steriel laken is niet prettig voor iemand, jong of oud. Extra kussen erbij, armsteunen en een beetje warm inpakken. Ondanks dat mevrouw ziek was, was zij helder en sprak haar dank uit dat zij op deze manier een operatie kon voorkomen. Zij wilde nog niet dood en was bang voor de eenzaamheid als zij niets meer kon doen. Misschien kon ze na deze dotter weer normaal leven zoals ze gewend was. We kregen even een gesprek over alleen-zijn en eenzaamheid. Ik heb altijd veel respect hoe deze plus-senioren zo openhartig zijn, de levenservaring, berusting en wijsheid spat eraf. Een lesje in het hier-en-nu-zijn had ik zo gratis te pakken.

Deze dotter hakte er op het laatst wel in, ondanks de goede controles (bloeddruk, hf en saturatie e.d.) Maar ja een drie uur durende procedure, 5 stents met voorblazen en nablazen en nog twee kleine afwijkingen waar we alleen geblazen hebben, dan is zelfs iemand met een goede conditie verrot. Als mevrouw een betere conditie had gehad had zij een bypass-operatie gehad die sneller afgerond was.

Vandaag werkte ik met een hartkatheterisatieprogramma en daar kwam ook een plus-senior. Die wilde op voorhand niet geopereerd worden en dan vraag ik me altijd af waarom zij een belastend onderzoek wèl willen? Achteraf viel dat mee, een makkelijke afwijking die goed te dotteren valt. Het was jammer dat de interventiecardioloog druk bezig was en ook  een uitloop van het programma had anders was deze dame al gedotterd.

De leeftijdsgrens bestaat niet meer en ik kan me nog herinneren dat twintig jaar geleden iemand van 70 en ouder geen Actilyse kreeg bij een acuut hartinfarct. Wat ben ik toen boos geweest toen een vrouw van net 70 die hartstikke fit was niet dat infuus kreeg. Het is goed dat er geen leeftijdsgrens meer bestaat voor de beste behandeling. De voorlichting rondom ingrepen en operaties is enorm verbeterd en dat merk ik iedere dag op de cathkamer. Het komt nu zo zelden voor dat iemand niet weet wat hij of zij te wachten staat.

Mysterie en competentie-gericht opleiden.

   Al jaren heb ik dit weblog en blijkbaar kan ik mijn alias goed verbergen. We hebben een groepshyves voor het hartcentrum en daar had ik me voor aangemeld. Die aanmelding lukte maar niet want de beheerder had computerproblemen en erg druk. Tijdens een praatje van het www.hartaanval112.nl kwamen op de cardiologische websites. Die van mij kwam ook ter sprake en hij was erg benieuwd wie dat was van ons hartcentrum. Zo’n goed weblog en niemand kan me vertellen wie dat is. Toen hij zei dat het een goed weblog was heb ik me bekend gemaakt. Anders had ik me nevelen gehuld…

Vanmorgen kwam de assistente van de pace-techneuten en we kregen een praatje over pacemakers en ICD’s. Ze vroeg me of ik wel eens wat had gehoord van ECGreetje en ik antwoordde, ‘ja daar heb ik wel eens vaag wat van gehoord.’

Achter me schiet onze redder in nood (afdelingssecretaresse) in de lach en gierde het uit. Ineens viel het kwartje bij de assistente van de pace-techneuten, ‘o, shit dat ben jij, dat is waar!’

Vandaag de cathkamer niet zo veel van binnen gezien en mijn mooie pakje maar één keer aan gehad. Vandaag was het opleiding-dag en ik begon met een gesprek met twee werkbegeleiders die net op cursus waren geweest. Toen met onze eerste LOI-hartfunctielaborante gesproken, geëvalueerd en een nieuwe periode geïntroduceerd. Verders naar onze bieb geweest om een paar rondstuurabonnementen te regelen want er is honger naar kennis.

Die honger is ontstaan door het portfolio en de BIG-wet. Hoe zat dat ook al weer? Ook maar een paar boeken meegenomen over Reflecteren, BIG en competentiegericht opleiden.

Leerstijlentest gedaan met een paar collega’s. Dat is altijd heel verassend, iedereen denkt dat verpleegkundigen doeners zijn maar er zijn ook veel denkers onder ons. Als je iemand begeleidt is het erg zinvol om van beiden te weten welke leerstijl je hebt. Doeners en denkers kunnen elkaar erg dwarszitten en elkaar niet begrijpen.

Nieuwsgierig? Google op leerstijltest van Kolb en dan zie je een paar testen verschijnen.

Ik ben van leerstijl veranderd van doener naar denker.

Napijn, handwas en een nieuw loodpak

Maandag weer aan de slag gegaan en het ging redelijk goed. Nooit beseft dat ik zoveel op het werk praat en dat voelde ik in de middag aan mijn kaak. Een weeïg zeurende pijn die de paracetamol amper kon laten verdwijnen. Het is gewoon spierpijn en gewoon oefenen met veel kletsen. Het leuke van de dag dat mijn nieuwe stralingswerende kleding eindelijk is gearriveerd! Mooi antraciet grijs met paars afgebiesd, past mooi, zit goed alleen het is te wijd. Het tweedelig pak bestaat uit een kilt en een vest en de rok/kilt zit op z’n strakst, waarschijnlijk door het kaak-dieet en ik heb er goede hoop dat ik over een paar weken mijn eigen normale gewicht weer heb. Ik ben vijf kilo afgevallen door yoghurt, yoghurt en yoghurt. Dus als iemand eens lekker wilt afvallen, ga naar de kaakchirurg!

Dinsdag, gisteren, heb ik een overurendag opgenomen omdat ik naar adem-en ontspanningstherapie moest. Er was personeel zat en ik had een achterstandje met wat huishoudelijke dingetjes. Niet zoveel dat ik de witte tornado moest vragen maar ik moest een hoop truien op de hand wassen. Er is niet lekkerder dan wassen en strijken en daar neem ik graag de tijd voor. De rest van het huishouden doe ik niet zo graag maar omdat het moet en voordat er enge ziektes uitbreken. Als er een zelfreinigend huis wordt uitgevonden dan koop ik dat. Ik laat me ook vaak en graag afleiden, even de tv aan, even m’n mail checken en dan bevind ik me weer een tijd op het www.

De laatste anti-kierewiet-behandelingen van de adem-therapie gaan goed. Ik heb er baat bij. De coaching is ook afgelopen en dat vind ik ergens jammer. Die gesprekken vond ik fijn en leerzaam en ik mis dat. Ik was bang toen ik ziek werd van de kaak dat ik een terugval zou krijgen. Mooi niet! Ik was ziek er was niets anders aan de hand, voelde me mentaal goed en nam de tijd om beter te worden. Voor mij was dat het teken dat ik hersteld was van de burnout. Ik had er geen invloed op maar wel invloed op m’n herstel. Een goed leermoment.

Eén-één-tweetje 112 bellen!

Vanmiddag hebben we de kick-off gehad van de publiekscampagne; hartaanval112.

Waar ging dit over? Al eerder heb ik in diverse logs beschreven dat we 24 uur per dag en zeven dagen in de week dotteren bij het acuut hartinfarct. We doen dat snel en we doen dat graag om iemand zijn afgesloten kransslagader te openen.

Allerlei onderzoeken hebben al bewezen dat wij dat allemaal op tijd doen. Het gebied van het hartinfarct wordt verkleind en soms zo goed en snel dat er geen tekenen meer zijn van een doorgemaakt hartinfarct.

Maar er ligt een vertraging in het traject voordat u bij ons bent. De ambulance doet het erg goed, met een draadloze verbinding staan zij in contact met ons hartcentrum en we bellen direct terug met een antwoord; direct komen of niet.

Die vertraging is de patiënt zelf; herkent de klachten niet of wacht te lang met zijn of haar pijn.

Tijdens de presentatie werd er nog gezegd; een één-één-tweetje bellen kan u of een leven redden én verminderen van complicaties.

de website: www.hartaanval112.nl

 

Ik heb nog een leuke; één-één-tweetje en dan komt u bij ECGreetje!

Schaatsen, dansen en dr. House

  Weer eens weekenddienst en tot nu mag ik niet mopperen. Nu vijf procedures gehad en twee nachten kunnen slapen. Al heb ik 2 ontbijtjes gemist, de eierkoeken in de tas waren weer van onschatbare waarde. Nog een paar uurtjes en dan kan de vrije dag beginnen. De gladheid valt mee en de ruiten van auto blijven ijsvrij door een chemisch goedje. Misschien niet geheel milieu vriendelijk maar wel vriendelijk voor mij. Opspuiten, wissen en rijden maar! Tot nu toe binnen 25 minuten op de klompjes.

Een meneer die erg van schaatsen houdt kwam er na twee valpartijen achter (ik val nooit) dat die pijn op de borst niet van het vallen kwam maar van een afgesloten rechter coronair.

IJskoud kwam hij al op de cathkamer en na wat ademoefeningen werd hij warmer en na het stenten was hij weer klaar voor de wintersport, dacht hij…De cardioloog had daar een andere gedachte over en dat gaat onze schaatser jammerlijk opvolgen.

De dienstdoende cardioloog had inmiddels ook lekker kunnen schaatsen doordat een collega een deel van zijn dienst had overgenomen, die niet van schaatsen hield.

Zaterdagavond kregen een meneer die na een avondje dansen pijn kreeg. Die arriveerde als een klassiek hartinfarct-beeld op de cathkamer. Bij ontbreken van apparatuur zoals een ECG was dit door zijn uiterlijke kenmerken en het pijngedrag heel duidelijk een infarct. Enorm pijnlijk, klam en bleek kwam hij op de cathkamer. Hij dacht dat hij dood ging. Na een lekkere shot Fentanyl en wat vocht (beetje i.v.m. voorwandinfarct) kwam hij weer tot leven. Kleurde weer normaal en na een paar stents in zijn LAD was hij weer als nieuw. Hij had wel een slechte eigenschap waar hij mee moet stoppen en dat vertelde de cardioloog op ferme doch rechtvaardige toon. De patient had weer een beetje praatjes en vroeg aan mij of dat dr. House was. Want dr. House kan ook op een niet misverstaande wijze zijn mening geven. Deze patient was een echte fan van House en misschien ook wel nu van onze cardioloog?

In ieder geval weer een dankbare patient, zelfs excuses dat ik van huis moest komen. Zo kan die wel weer. Zelf ben ik niet zo fan van House want je ziet geen enkele verpleegkundige daar. Geef mij maar ER, dat geeft een meer realistischer beeld. Iets meer, want wat zij meemaken in een aflevering maken wij in één jaar mee.

Ik had deze dienst gezellige hulp van de CCU die ik heb geprobeerd om te laten solliciteren bij ons, Helga H., ik doe mijn best. Leuke broeder, die M, M en A kan bijstaan.

De plegen van de CCU vroegen me wanneer er weer een ECGreetje stukje werd geschreven, want het was een beetje stil op het weblog. Ze boden me zelfs koffie aan en een computer om weer eens wat te schrijven. Helaas zijn alle leuke internet-sites zoals mijn ECGreetje geblokkeerd in het ziekenhuis maar thuis wordt mijn blog toch wel gelezen!

By the way, de cardioloog was niet zo gecharmeerd met de vergelijking met dr. House; ‘die achterlijke mankpoot?’

Aparte nacht

   Er zijn voor een paar dingen belangrijk als ik een bereikbaarheidsdienst heb, een volle maag hebben en schoon zijn. Vooral het eerste, na een dag werken heb ik energie nodig. Aangezien ik niet weet wanneer ik opgeroepen word, eet ik in het ziekenhuis na mijn werkdag. Dan ga ik op het gemak naar huis en stap lekker onder de douche.

Het eerste telefoontje was rond 22 uur en dat ging niet door. De patient lag al op de tafel maar een ECG uit een ander ziekenhuis liet het zelfde patroon zien. De klachten waren al weg en de combinatie alcohol en emoties waren weer bedaard. Tijdens het opruimen kwam er een nieuwe oproep en na een poos wachten (3 story’s en 1 margriet) kwam er een gedetineerde. Op de SEH lag hij geboeid maar dat was op de cathkamer niet nodig. Er waren beveiligers bij die de boel in de gaten hielden. Het bleek een echte zware jongen te zijn en dat geeft altijd weer een apart gevoel. Verpleegkundigen en artsen mogen niet oordelen en alleen de kwaal behandelen. Aan de andere kant moet ik als verpleegkundige wel weten wat voor vlees ik in de kuip heb, zoals het gedrag en wat kan ik verwachten. Deze patient was niet groot, een klein pezig mannetje, zonder tatoeages en met een joods keppeltje op zijn hoofd. Niet het prototype zware crimineel.

Tijdens het installeren zag ik dat hij onder de littekens zat van steekwonden en hij was bloednerveus. De cardioloog zag dat ook en we hebben wat rustgevends gegeven. Hij had een geschiedenis van een hartinfarct en tijdens de CAG zagen we dat alles in orde was. Het afwijkende ECG hoorde ook bij hem en kon hij na een paar uurtjes weer naar huis. Het huis van bewaring in zijn geval. Mijn collega van de CCU had medelijden met hem. Zo jong en dan zo’n levens-en medische geschiedenis.

Rond twee uur was ik weer thuis en viel direct in slaap. Krap twee uur later ging de telefoon weer en ging ik weer op pad. Daar aangekomen was er nog niemand en kon ik wat eten en een bak koffie drinken.

Na een paar minuten arriveerden patient en cardioloog en konden we aan de slag. Deze meneer had een onderwand-infarct en na een klein uurtje lag hij weer opgelucht en opgeknapt op de CCU.

Inmiddels was de nacht bijna ten einde en het enige wat ik nog moest doen was nieuwe steriele tafels maken.

Even voor acht uur was ik weer thuis, telefoon uit gezet en heb ik geslapen tot één uur. Aangezien ik genoeg uurtjes had gewerkt ben ik lekker thuis gebleven.

Dienst

    Het is een rare dienst, tot nu toe helemaal niets. Ik ben vanmiddag wel even naar het werk gegaan om de steriele tafels te vervangen. Die stonden er al 48 uur. Na 24 uur is er bacterie-groei mogelijk. Door de rust dacht ik, laten we dat maar eens bewijzen en ik heb her en der een kweek afgenomen van de vloeistoffen die op het tafeltje staan. Misschien als er geen groei aantoonbaar is dat we langer met de steriele tafels kunnen doen. Of ontketen ik een hysterie dat we straks per uur kweken moeten afnemen. Om zo te ontdekken wanneer er groei ontstaat. Maar ja, dan hebben we in ieder geval iets kunnen bewijzen hoe houdbaar steriliteit is.

Natuurlijk heb ik van te voren een schoon pakkie aangetrokken, muts en masker op en handen gereinigd volgens de voorschriften. Materiaal uitgepakt, medicatie, contrastmiddel ontkurkt, m’n handen met handenalcohol gereinigd en in het steriele pak gekropen.

Tafels opgedekt en weer afgedekt zodat ze weer 24 uur kunnen wachten. Als ik vanavond en vannacht geen oproep krijg dan kunnen ze morgen veilig gebruikt worden.

Gisteren, zaterdag was ik een beetje onrustig en popelde om een oproep, ik had er weer zo’n zin in! Ik heb het nodig om te ervaren hoe het nu is om drukte en hectiek te voelen. Verdorie, ik voel me zo goed!

Oké, energie ombuigen en maar een sopje gaan maken. Ook heb ik veel op internet gezeten en weer een paar leuke online winkels ontdekt. Een stukje geschreven over een online winkel die ik al lang bezoek.

Daarna redelijk op tijd gaan slapen, want je weet maar nooit…en daarom zaterdag en zondag ook vroeg op.

Ik weet het niet of ik zo’n rustig weekend zo leuk vind, ik heb het te accepteren en de keuken is weer schoon!

Morgen neem ik wel die compensatiedag, ik krijg toch een geïsoleerd gevoel om maar te wachten tot een oproep. Ik voel me niet echt vrij, met alles wat ik wil doen moet ik tevoren denken, ‘kan ik acuut laten vallen als ik word gebeld?’

Wat kan ik niet in een dienst; haren verven, taarten maken, koken, ramen zemen, winkelen, bioscoop, uit eten, op visite gaan, boodschappen doen, auto wassen ect.

Wel mogelijk; schoonmaakklusjes waar het huis niet op z’n kop staat, internetten, lezen en tv kijken.

Dus na ruim 48 uur heb ik droge schoonmaakhandjes…

Morgen gaan we naar Rotterdam, de stad der steden, ook al vinden de Hagenaars in mijn team dat geen stad, echt wel!

MRI redt levens van hartpatiënten

Bron(nen): VU Medisch Centrum

Ondanks een effectieve dotterbehandeling vindt er bij een deel van de hartfalenpatiënten geen of onvolledig herstel plaats van de bloedtoevoer naar het hart. Dit wordt veroorzaakt door beschadiging van de kleinste bloedvaatjes. De huidige controlemethoden, zoals een angiogram, pikken deze beschadigingen niet op. De verbeterde techniek van nieuwe MRI’s signaleert deze beschadiging echter wel, zo blijkt uit onderzoek van Robin Nijveldt. Hierdoor kan een betere individuele voorspelling gedaan worden van de kans op het ontwikkelen van hartfalen in de nabije toekomst. Ook kan de behandeling beter afgestemd worden op de behoeften van de patiënt.

Belangrijke stap
Nijveldt beschouwt het onderzoeksresultaat als een belangrijke stap in de behandeling van de groeiende groep hartpatiënten. De voordelen van het gebruik van de MRI bij behandeling en controle van hartfalen zijn namelijk erg groot: zo hoeft de patiënt geen straling te ondergaan en krijgt hij geen schadelijke contrastvloeistof ingespoten. Daarnaast is binnen vijftien minuten duidelijk hoe het met de bloedvaten gesteld is en kan direct een op de patiënt aangepaste behandeling starten. Door de inzet van de MRI kan de kwaliteit van leven van hartpatiënten zo hoog mogelijk blijven.

Onderzoek
Nijveldt onderzocht een groep van 60 mensen met een hartinfarct en vergeleek daarbij de huidige behandelings- en controlemethoden (zoals dotteren, het angiogram en het hartfilmpje) met de inzet van de MRI. In Nederland overleven steeds meer mensen een hartinfarct. Hierdoor is er een toename in het aantal mensen met hartfalen. De uitkomsten uit het onderzoek zijn direct bruikbaar voor patiënten in de centra die beschikken over een MRI. 

Nijveldt promoveert woensdag aan VU medisch centrum in Amsterdam.

Atrium septum defect (ASD) sluiting

Vandaag hadden we weer eens een ASD sluiting. Het komt niet zo vaak voor, maar we kunnen het wel!

Dus vanmorgen op tijd op pad want we beginnen dan een kwartiertje eerder omdat we veel moeten voor bereiden. Het materiaal valt wel mee, de patiënt moet onder algehele narcose.

Dus er komt dan een anesthesieteam dat een berg aparatuur meeneemt. Zoals bakjes vol met kant en klare spuiten voor de anesthesie, Propofol, Esmoron, Fentanyl e.d.

Het belangrijk dat de patient diep slaapt en de spieren verslapt zijn. Zodat bij het plaatsen van de ASD device geen risico is van bewegen en dat de device ergens anders terecht komt.

De spierverslapping is geheel en daarom wordt er mechanisch beademd. Eer we met de procedure konden beginnen waren we een half uur verder.

Naast de beademingstube wordt er door een andere cardioloog een TEE (TransEsophageale Echocardiografie) ingebracht, een echo van het hart via de slokdarm. Deze cardioloog had een nieuw echo-apparaat en het leek net of je in echt weefsel keek, geweldig!

 

Toen waren wij aan de beurt, we brachten een dikke sheath (9 french) in de vena femoralis, een dikke pook omdat zo’n device wel keurig is opgevouwen in het afleversysteem, het moet er wel door heen.

De patient slaapt, is stabiel, de ASD is echografisch in beeld, de toegangsweg is gemaakt via de v.femoralis en hoe wordt dat ASD gesloten en met wat?

 

Echografisch is het mogelijk om de wijdte van het ASD te meten, tot op de millimeter. Het kan nog nauwkeuriger door een sizing balloon in te leggen. Dat is een ballon gevuld met verdund contrast die in de opening wordt gelegd, opgeblazen en de echo kan berekenen hoe groot die opening is.

Voor die ASD-sluitingen komt er altijd iemand van de fabrikant die diverse maten devices meeneemt. Die kijkt ook mee, geeft her en der instructie en ik had het idee dat hij ook een stem in het kapittel had wat betreft de maatvoering. Maar in mijn steriele rol had ik ook mijn aandacht nodig voor dit niet alledaagse materiaal, erg leuk en leerzaam.

Vervolgens gebruikten we een afleveringssysteem, deliverysheath waarmee de device op zijn plek werd geplaatst en geopend.

Vervolgens werd de Minnesota wiggle uitgevoerd, dat is niet anders dan dat er met de geplaatste device wordt geduwd en getrokken ter controle dat het goed in de ASD past. Maatwerk op de millimeter en dat percutaan.

 

Vervolgens wordt alles aan materiaal verwijderd, een drukverband omgelegd en wordt het tijd dat de patiënt wakker wordt.

Het viel me op dat patienten tegenwoordig in een rustiger sfeer gaan slapen en ook wakker worden gemaakt. Met wat medicatie wat de spierverslapping opheft en zeker nog een antagonist tegen het slaapmiddel kwam de patient rustig bij. Beademingstube werd verwijderd toen hij nog erg lodderig was en daar merkte hij niets van. Al snel was hij aanspreekbaar, voelde zich goed en had prima geslapen. Hij was nieuwsgierig óf hét gelukt was en hoe laat het was. We konden hem goed nieuws geven over de geslaagde procedure.

Het enige wat hij de komende 6 weken niet mag doen zijn contactsporten, geen kermisbezoek en proberen situaties te vermijden waar hij kan botsen, springen of vallen.

Piercing en tatoeages

We kijken er niet meer van op, een tatootje meer of minder. Een fullbody tatoeage daar moet ik wel even naar kijken, best mooi.

Het roept ook veel grappen op bij mij. Al op de CCU, tijdens het wassen en dan poetsen met zeep en water op zo’n tatoeage. ‘Zuster, laat maar, dat krijg je er niet af’. ‘wacht, nog heel even dan is die vlek weg’. Het grappige was dat de patient in kwestie dan ook ging kijken of het echt weg was!

Op elk lichaamsdeel heb ik deze versieringen gezien en vaak gecombineerd met piercings. Ik vind het alleen een klus als zo’n patient dan voor een MRI moet. Dan vind ik het eng om die piercings eruit te halen. Ik heb me ook laten vertellen dat oude tatoeages of van een bepaalde kleur ook pijn doen in de MRI. In die kleuren zitten wat metalige deeltjes, en de MRI ziet alles…

En piercing in de tepels daar krijg ik altijd de schuld van; ‘er zit wat in het beeld’, dan kan ik onder het steriele laken een piercing uit een tepel vissen. Nu zeg ik voor het starten van de procedure, een piercing is toch te onderscheiden van een coronair?

Laatst hadden we een dame die niet meer zo piep was en ook nog niet zo oud, richting pensioenleeftijd. Knappe vrouw en bij het uitkleden ontdekten we een tepelpiercing. Ze had deze pas laten zetten. Haar cardioloog in alle staten want ze had daarvoor endocarditis-profilaxe moeten hebben. Zo’n piercing kan ook later nog voor ellende zorgen, je zal maar ergens achter blijven haken en de boel kan dan lekker ontsteken. Leuk als je een een paar nieuwe kleppen hebt.

In het medisch contact stond er een leuk artikel over, hier is de LINK

Total bodyscan?

    Vandaag weer gewerkt, echt gewerkt van 8 uur tot 14 uur. Volgende week naar twee hele dagen. Ik had al een paar lange weekenden ingepland en zo kan ik kan ik beter in mijn werkroutine komen. Het voelt ook ‘half’ en als ik om 10 uur start, start ik niets op en rond ik niets af.

Maar nu wordt het weer tijd voor verhalen van de cathkamer.

Vandaag een man gehad die na een Total bodyscan (CT scan) in Duitsland zijn vage klachten bekroond zag met een aantal aandoeningen. Er was iets met zijn maag, darmen en zijn kransslagaderen waren niet meer mooi. Na een FFR meting die goed was, wel een traject in zijn LAD die diffuus wat aangedaan was, was een dotter niet nodig.

Hij heeft nooit cardiale klachten gehad en alleen omdat die scan wat liet zien liet hij zich verder onderzoeken.

In de kranten zie je vaak deze advertenties, laat een totale bodyscan doen…

En dan? Hoe en door wie worden deze scans beoordeeld?

Het lijkt mij, dat er altijd wat te zien valt?

Aangezien preventie een groter deel van de gezondheidszorg wordt, zullen we dit wel vaker gaan zien.

Maar ik heb daar een raar gevoel bij.

Die man vertelde dat hij een hard leven had gehad. Hij zag er naar mijn inziens gezond uit en ik verwachtte een verhaal van sex, drugs en rock and roll. Het kwam er op neer dat hij een eigen bedrijf had gehad, goed verkocht en af en toe werkte hij daar een beetje als pensionado.

Wat ik begreep had hij geen zorgen.

Ik wil niet kort door de bocht zijn en niemand belemmeren om zich te laten onderzoeken. Maar volgens mij zijn zijn zorgen pas gestart na die Total bodyscan.

Johnny Walker

Tot nu toe rustige weekenddienst gehad. Even afkloppen want er komt nog een nacht…

Tijdens de eerste dotter gisterochtend werd de tweede al aangekondigd. Met de toevoeging dat hij nogal wat had gedronken. De combinatie alcohol en een acuut infarct is sowieso een hoop braaksel. Bah, ik had niet eens normaal ontbeten.

Maar zoals alles waar je van te voren een mening over hebt gevormd of tegenop ziet, is de realiteit altijd anders. Een alleraardigste dronkenlap en hij heette geen Johnny Walker.

Na succesvol stenten van de CX was hij weer klaar bij ons en ging naar de CCU.

Hij zou nooit meer drinken, beloofde hij. In ieder geval had hij even voldoende, want hij was al drie dagen non-stop aan de jenever.

Gelukkig geen gebraak, want een alcoholisch braaksel is verschrikkelijk!

Dat is weer een voordeel van een geoefende drinker!

Vanmiddag nog een man met een groot voorwand infarct gedotterd. Als ik weet dat er een groot voorwandinfarct aan komt ben ik wel op m’n qui-vive! Dan kan even een LAD-tje stenten tot fratsen met een ballonpomp en tal van bloeddruk ondersteunende medicatie. Het bleek het eerste, de LAD was zo gedaan maar de cardioloog wilde persé nog een grote septumtak doen die ook bij het infarct was betrokken. Dat duurde erg lang, de voerdraad ging maar niet in positie, de stent wilde niet naar die plek en dan maar eerst een ballonnetje. Na een paar inflaties met de ballon wilde de stent wel naar zijn plekkie. Eigenwijs ding!

Dus tot nu toe drie procedures, morgen een dag werken als de nacht normaal verloopt en dan laten we de kurken knallen.

Schoonzus en zwager komen dit vieren, de koelkast maakt al lekker de bubbles koud.

En hopen dat we een beetje op tijd naar huis kunnen, het programma ziet er wel rustig uit maar dat zegt niets.

Deur tot ballon

Dit is een belangrijk item in de acute interventiecardiologie, wat is de verstreken tijd van het moment van klachten tot het openen van het bedreigde kransslagader.

Zelf ben ik er niet over uit welke ‘deur’ er wordt bedoeld.

Mijn voordeur (afhankelijk van de volgende factoren) tot de ballon duurt;

• Het verkeer zit mee; inclusief reistijd en materiaal bedrijfsklaar, patient ontvangst; 35 minuten
• ’s Nachts, kapsel check, tandenpoetsen, aankleden, materiaal e.d. patient ontvangst; reistijd; 37 minuten
• ’s Nachts, alles zit goed, snelle reistijd en patient ontvangst ; 35 minuten

Voordeur interventiecardioloog, zie mijn voordeur. Vaak komen we gelijk aan.

Voordeur patient;

Afhankelijk van de nabijheid van de postcode, verschilt de reistijd van enkele minuten tot een half uur. Het komt vaak voor dat wij er eerder zijn dan de patient. Nu weet ik ook wel dat dit niet altijd even vlot gaat of kan, afhankelijk van situatie van de patient en obstakels in het huis. Ik weet nog toen Dutch Paramedic mijn buurman ophaalde (met acuut hartinfarct) dat een wasrekje vol met nat wasgoed een tijdrovend obstakel was. Letterlijk was de voordeur ook een obstakel, net iets te smal, ik zie nog dagelijks de krassen en deuken in het deurkozijn.

Voordeur SEH tot voordeur Cathkamer.

• Soms te snel, dan zijn we er nog niet.
• Soms te langzaam, door de lift, een vreemde ambulance bemanning weet ons niet 123 te vinden.
• Obstakel, de deur van de cathkamer is dicht, sorry, vertraging van 10 seconden.
• Complicaties of juist reperfusie, Reopro gaat werken en patient krijgt een reperfusie VF. Klappen en kalmering duurt een volle minuut.
• Kleding…driedelig pak, mantelpakjes, strakke kleding, beha’s,

Door tot balloon is volgens mij een foute benaming. Door het positioneren van de wire (railtje waarover de balloonkatheters worden geleid) gaat het vat ook vaak open.

Een betere term zou kunnen zijn:

‘Door to open coronairy artery’ en dan onderscheiden op welke wijze het vat geopend is.

Mijn door tot ballon was gisteravond supersnel, ik was nog op de cathkamer. Vanmorgen vanaf half 6 wederom twee stuks en alledrie gingen zij met geopende kransslagadertjes de ‘door out’.

In Amerika is de “Door to balloon” een pietsje langer door de langere aanrijtijden. Zij zijn al blij dat dit verlaagd kan worden van 120 minuten tot 90 minuten.

Hier een link Hoe lang de route is van de deur naar ballon in Amerika

Richtlijn van De Club Van Cardioleurs adviseert  90 minuten na ontstaan van klachten te dotteren door een 'ervaren' team. Dat redden we in de praktijk makkelijk!

Op deze website staan bijna alle richtlijnen vermeld wat acute en 'normale' cardiologie.

Hartje

Zo'n CAG hebben we nog nooit gezien. Een klein aneurysma in de vorm van een hartje.

KLIK op de afbeelding voor vergroting! 

Hartkatherisatie en ‘de zenuwen’.

 

Een hartkatherisatie blijft een angstig onderzoek. Meestal arriveren de aanstaande ‘slachtoffers’ in een staat van ontreddering. Hoe dan ook, nooit vertellen we dat het een fluitje van een cent is maar wel wat het onderzoek inhoud. Vervolgens vragen we naar die redenen van die nervositeit.

Die redenen kunnen zeker relevant zijn. Als er al een hele familie hart-en vaataandoeningen heeft, plotse dood van een aanverwante, andere via via horrorverhalen van mensen die tijdens de hartkatheterisatie dood zijn gegaan, of er heel ziek daarna zijn geworden. Maar ook de angst voor witte jassen, prikken, ‘ik ben níet te verdoven-angst, ik val flauw, ik kan niet stil liggen (leggen), ‘ik wil dit niet’ en tal van andere angsten.

De irreële angsten kunnen we vaak direct ontzenuwen omdat informatie vaak al voldoende is. Het zien van de kamer, onze vriendelijke houding, de betrokkenheid en de bereidheid tot geruststelling.

Soms zijn angsten reëel zoals een hartritmestoornis, een bewezen allergie voor Jodium of contrastvloeistof of Latex. Het aantonen dat we voorbereid zijn op iedere mogelijke calamiteit en dat we gespecialiseerde verpleegkundigen zijn is vaak ook een geruststelling.

Het weten van alle relevante gegevens, reden van onderzoek, andere ziektebeelden is ook handig want patiënten blijven bang dat ze verwisseld kunnen worden.

En dan….de zenuwpezen, dat is een moeilijke groep. Het opvallende is dat deze patiënten zich zelf ook zo benoemen. ‘Sorry, zuster, ik ben een echte zenuwpees en dan volgen de verhalen. ‘Zelfs bij de bevalling van mijn vrouw…’, bij de tandarts, op het werk, overal. Dan kan het lastig zijn, want echte zenuwpezen luisteren niet of nauwelijks. Als de cardioloog hiervan last krijgt, ik bedoel hier het gedrag van de patiënt, dan geven we vaak wat Dormicum i.v. of Dromicum. Het werkt snel, men blijft wekbaar in een lage dosering en het is snel uitgewerkt.

Bij onze andere tak van sport, de acute dotterprocedure, zien we alleen maar angst. Dat is reëel en inleefbaar. Afgelopen weekend had ik een man op ‘tafel’ die door zijn enorme angst niet meer adequaat reageerde en bleef spartelen op ‘tafel’. Ik kan het niet bewijzen maar door het kneden van de schouderspieren krijg ik deze spartelaar rustig en sliep zelfs na een poosje.. Een van de andere cardiologen die dienst had voor alle andere cardiologie dan de interventiecardiologie was onder de indruk. Hij was benieuwd wat mijn tactiek was, dat was een niet evidence based maar wel best practice…of hekserij?

Ik heb hem maar niet verteld dat hij ook een beetje Fentanyl had gekregen…

GEA bypass, moeilijke bypass

Moeilijke bypass

Vanochtend hebben we een man gekatheteriseerd die een hele aparte bypass had. Mijn zeer ervaren collega werd naar de Radiologie gestuurd om een kleinere katheter te halen met een kleiner bochtje. Een Gea katheter, waarschijnlijk heb ik de naam compleet fout geschreven maar dat herstel ik wel. GEA= Gastroepiploica arterie, dus goed!

Deze meneer had een bypass op de LAD die van een abdominale arterie was, de arteria gastro-epiploica dextra en is een neerdalende tak van de arteria hepatica. Deze arterie verzorgt de maag en het buikvlies. Oké, ik moest het ook even opzoeken in Sobotta…

Het aparte en leerzame vond ik de aanleg van al die arterieen die we tegenkwamen. Een arterie loopt écht naar beneden en de hoek waarmee hij zich afsplitst is een hoek van ongeveer 45 graden.

De techniek om zo’n bloedvat te vinden is de katheter hoger in het aorta neer te leggen en dan naar beneden, voorzichtig spuitend met contrast en zo die arterie vinden.

Voor mij was het een opfrissend lesje anatomie.

Voor de liefhebber, hier een dotterverslag (Engels) van zo’n GEA, met mooie foto’s.

http://www.invasivecardiology.com/article/2090#

Onderbroekenlol

    Net een weekendje dienst achter de rug, alle nachten kunnen slapen maar op de dag lekker aan het werk. Totaal 6 procedures en bijna 8, de laatste 2 gingen niet door. Een dienst inclusief de geldende verkeersregels tarten van ongeveer 20 uur.

Na twee jaar ‘dienst doen’weet ik waar de vertragende obstakels zijn op de rit naar de Cathkamer. Maar soms zijn er andere obstakels, de brommerautootjes, grote Mercedes met het hele alfabet CLX turbo I, ect (hoe meer letters en chroom hoe langzamer ze rijden) en bepaalde auto’s met allerlei rode en blauwe strepen en een blauw zwaailicht. Die vinden in de regel hardrijden ook niet leuk.

Zonder scha en schande de cathkamer en het thuisfront weer kunnen bereiken.

Wederom een lange inleiding voor ik met het onderwerp kan beginnen. Misschien aarzel ik omdat dit niet een verpleegkundig/ medisch/ ethisch of informatief onderwerp is want het gaat over onderbroeken.

Er zijn onderbroeken en onderbroeken, slipjes, boxershorts, strakke microfiber shorts en flinke missers. Dat ligt niet altijd aan de patiënt in kwestie maar aan de gelegenheid waarin een acuut infarct zich voordoet.

Het mooiste was een vrouw, al weer een poosje geleden die een te grote witte mannen onderbroek met gulp aan had. Toen ik voorzichtig vroeg of zij die ochtend wellicht iets van het stapeltje van haar man had gepakt, ontkende zij dit ferm. “Kees is vorig jaar dood gebleven, we hadden net bij de Zeeman® nieuw ondergoed gekocht. Het is toch zonde om dat zomaar weg te doen, ik draag het lekker af …en het kan  me niet schelen”. En dat in plat Haags.

Dit weekend kwam er een vrouw met een onderwandinfarct en verontschuldigde zich voor haar vuile ondergoed. Oké, ik was voorbereid en met mijn blauwe handschoenen ontkleedde ik haar. Maar waar was die vuile onderbroek? Het enige wat ik onder haar lange broek c.q. pantalon aantrof, was een gloednieuwe prachtige en zeer schone onderbroek.

Op het moment toen zij geveld werd door helse pijnen de gedachte kreeg om maar eens een nieuwe onderbroek uit de verpakking te halen.

Maar het kan ook anders. Een man, betrekkelijk jong, gedroeg zich wat defensief tijdens het ontkleden. Dat ben ik inmiddels wel gewend, dus even doorzetten et voila, jeans uit en daar verscheen een kanten niemendalletje. Oké, net doen alsof ik dit iedere dag aantref en doorgaan met installeren en dotteren maar! Na de procedure heb ik deze meneer weer in zijn niemendalletje geholpen.

Later op de dag ging het niet meer. Ik kon me niet meer goed dus professioneel gedragen toen de interventiecardioloog me hielp met uitpellen van kleding en we onder de spijkerbroek een echte maillot aantroffen. (Kousen en broekje aaneen, vervaardigd van elastisch materiaal. Volgens het woordenboek.) Probeer maar zo’n ding eventjes uit te trekken. Gelukkig kon die man er ook wel een beetje om lachen. Het valt ook niet mee om op te groeien in een warm klimaat en nu al in oktober al zo koud wordt.

Van alle zes patiënten was er weer niet één met een enkelvoudige afwijking, bijna allemaal zullen ze weer eens terug moeten naar de Hartkatheterisatiekamer. Eéntje had een naar ECG, kransslagaders zagen er mooi uit maar had een hele trage flow. Het bleek een typisch beeld te zijn van langdurig Cocaïne gebruik.

Tot besluit, dit was volgens mij mijn eerste weekend zonder mijn goede vriend de Ballonpomp. 

Dottervrijheid??

Meer ziekenhuizen mogen gaan dotteren

DEN HAAG (ANP) - Hartpatiënten kunnen in 2009 in meer ziekenhuizen terecht voor een dotterbehandeling. Minister Ab Klink (Volksgezondheid) vindt het niet langer nodig dat dit uitsluitend gebeurt in ziekenhuizen met een afdeling hartchirurgie.

Dat heeft hij de Tweede Kamer vrijdag laten weten. De ziekenhuizen die mogen gaan dotteren moeten wel de achtervang goed geregeld hebben voor het geval er zich complicaties voordoen. Ook moeten ze de ingreep minstens zeshonderd keer per jaar uitvoeren om te zorgen dat de kwaliteit op peil is.

Klink ziet dotteren niet meer als bijzondere medische verrichting die voorbehouden moet zijn aan de negentien hartcentra die Nederland telt. Daar komt nog bij dat een beperking van het aantal dottercentra niet gewenst is omdat deze behandeling steeds meer toegepast gaat worden. In 2005 waren er nog 32.000 dotterbehandelingen, in 2010 zal dit naar verwachting zijn opgelopen tot 40.000.

Ook de implantatie van defibrillatoren, een apparaatje tegen hartritmestoornissen, kan straks in meer ziekenhuizen gebeuren.

Klink legt een advies van de Gezondheidsraad naast zich neer om het dotteren te beperken tot de hartcentra totdat deze de vraag niet meer aan kunnen. De Stichting Hartpatiënten Nederland heeft zich altijd gekeerd tegen het dotteren in ziekenhuizen zonder afdeling hartchirurgie.

ECGreetjes mening; Grappig dat een pas beginnende minister een advies van de Gezondheidsraad naast zich neer legt. Laten we hopen dat de Stichting hartpatienten Nederland goed de vinger aan de pols houdt!

Misschien een voordeeltje voor ons, kunnen we nu nog vaker op tijd naar huis!

Functieprofiel

Gisteren de hele dag achter de computer gewerkt om een nieuw functieprofiel samen te stellen. Door de fusie blijken er zoveel profielen te zijn dat het functiegebouw (mooie term…) opnieuw ‘gebouwd’ moet worden.

Van onze grote hoofdbroeder aanwijzingen gekregen en het verzoek om dit compacter te doen dan het document (beroepsdeelprofiel CC verpleegkundige) waar ik eerder aan gewerkt heb. Dit lijvige document kan je via mijn links aan de linkerkant opzoeken.

Dus samen met Helga H waren we uitgepland en na eerder denkwerk zijn we aan het typen geslagen. Natuurlijk gaan we voor schaaltje 80, niet geschoten is altijd mis!

Blijkbaar hebben we deze opdracht wel erg gretig aangepakt dat de grote hoofdbroeder enigszins ongerust is geworden, hij komt de laatste tijd wel erg vaak op de cathkamer om te zich te informeren hoe het met functieprofiel staat. We kunnen het niet laten om hem een beetje te pesten…

Nu even serieus, het beroep ontwikkelt zich snel. Bij het schrijven en verzamelen van allerlei gegevens kwamen we erachter dat het onmogelijk is om met een IC/CC diploma direct aan de slag te kunnen. Dan heb ik het niet over de gebruikte apparatuur maar ook de procedures, er zijn dotters en DOTTERS en patiënten en PATIENTEN…

De complexiteit is enorm toegenomen, als een patiënt te slecht is voor een CABG, dan wordt er een dotter verricht. Dan moeten we wel alle zeilen bij zetten om zo’n patiënt er stabiel door heen te slepen.

De werklast heeft ook een toename gegeven, we vragen ons wel eens af waar al deze patienten vandaan komen? Is er een aanbieding, deze week een dotter van de rechter coronair met 20% korting? Of extra ‘verwen’ aanbieding, gratis badjas, krantje of luisterboek naar keuze, Hästens matras tijdens uw uurtjes bedrust?

Wie weet is dit nog een goed idee! Klantenbinding…

Misschien kunnen we ook zoiets verzinnen om nieuwe collega’s te werven! Wat kunnen wij bieden? Gezellig team, positief kritisch, enorm loyaal, veel kennis aanwezig, enthousiast, een inwerkschema, en nog veel meer voordelen om bij ons te komen werken!

Hieronder de advertentietekst, deze wordt t.z.t. veranderd omdat we alleen gespecialiseerde verpleegkundigen zoeken!

Het HagaZiekenhuis zoekt:
	Hartfunctielaborant of gespecialiseerd verpleegkundige voor de hartkatheterisatiekamers
Vacaturenummer	62220 69
Afdeling	Hartcentrum
Locatie	Leyweg
Functieomschrijving	Het hartcentrum van het HagaZiekenhuis heeft zich sinds de start in 2003 enorm ontwikkeld. Niet alleen is het aantal PTCA-behandelingen gegroeid tot 1400 dit jaar. Ook het traject van de diagnose en revalidatie is sterk ontwikkeld. Zo is in samenwerking met de ambulancediensten bijvoorbeeld de prehospitale triage gerealiseerd, waarbij alle ambulances in de regio zijn uitgerust met ECG-apparatuur, waarbij het ECG al onderweg naar het ziekenhuis kan wordt gestuurd, zodat de cardiologen onmiddellijk een diagnose kunnen stellen en een patiënt binnen een uur gedotterd kan worden. Als hartfunctielaborant of gespecialiseerd verpleegkundige kun je op onze kathkamer dus je hart ophalen! Je voert zelfstandig non-invasieve hartonderzoeken uit en assisteert de specialist tijdens invasieve hartfunctieonderzoeken en - therapieën, zoals dotterbehandelingen, coronair angiogrammen en pacemaker implantaties. Voor de behandeling zorg je dat de apparatuur en materialen in orde zijn en tijdens de ingrepen ben je verantwoordelijk voor de bewaking en, indien nodig, overname van vitale functies. Verder begeleid, informeer en instrueer je de patiënt en begeleid je stagiaires van de ICU, CCU en SEH. Je komt in een enthousiast team, met veel uitdagingen voor de toekomst. Het is afwisselend werk en combineert zorg en techniek. Je werkt in regelmatige diensten, met periodiek bereikbaarheidsdiensten voor spoed PTCA's. Er is ruime mogelijkheid voor het bijwonen van congressen en het volgen van trainingen. Bovendien wordt je inbreng bij het ontwikkelen van de afdeling en de zorgontwikkeling gestimuleerd en gewaardeerd. Je bent gediplomeerd hartfunctielaborant of een gediplomeerd verpleegkundige met een gespecialiseerde vervolgopleiding. En je hebt hart voor je vak! Je beschikt over goede contactuele eigenschappen zoals tact, geduld en invoelend vermogen. Verder is het van belang dat je zelfstandig kunt werken, nauwkeurig bent en beschikt over analytisch denkvermogen. Je bent flexibel en stressbestendig. De arbeidsvoorwaarden zijn conform CAO Ziekenhuizen. De functie is nog niet definitief ingedeeld. Je wordt ingeschaaldf op basis van vooropleiding. Je bent minimaal 24 uur per week beschikbaar. Enige flexibiliteit in werktijden is bespreekbaar. Voor bereikbaarheidsdiensten wordt een mobile telefoon beschikbaar gesteld. Kom eens een dagdeel meelopen! Neem contact op met Janine van Hettema, unitcoördinator katheterisatiekamers, telefoon (070) 210 2814 pieper 3055, of met Don Poldermans, organisatorisch manager, telefoon (070) 210 2000, pieper 3008.
Salarisschaal	Niet van toepassing (op basis van 36 urige werkweek)
Contract	Tijdelijke aanstelling
Contractduur	1 Jaar
	HagaZiekenhuis - PO&O - Aan de inhoud van deze tekst kunnen geen rechten worden ontleend.

Vacatures

We hebben vacatures – we krijgen een derde cathkamer- we zijn een leuk team – je werkt dagdiensten – en bereikbaarheidsdiensten – verpleegkundigen met IC en/ of CC – dynamisch – niet alleen dotters – maar ook pacemakers – atriumseptum sluitingen- rotablator – IVUS – FFR – technisch gevoel is wel handig – humor – bij belangstelling gebruik het mailformulier!!!

Het is mogelijk en aan te raden om een dag of dagdeel mee te lopen.

Mail je me......toe nou...doe het maar!

Daar is ie weer!

In één van mijn weekenddienstlogs had ik wat geschreven over een uitkleedworsteling met een man die later ook nog een anafylactische reactie kreeg.

Deze week was hij er weer om de rest van zijn afwijkingen te dotteren.

Vooraf was hij al preventief behandeld met Prednison en Tavegil.

Toen we hem gingen halen herkende hij me direct en kon blijkbaar heel erg goed vloeiend Nederlands praten….snelle cursus gehad? Ik kon het niet laten om dat plagerig te zeggen.

Hij legde uit dat hij zich zo ziek en angstig voelde dat hij het Nederlands ineens kwijt was en alleen maar in zijn moedertaal kon praten en denken.

Inmiddels waren we op de cathkamer aangekomen en dat ging hij op zijn gemakkie bekijken. We hadden wel even tijd daarvoor want er was een poli uitgelopen, dus het instaleren op de tafel kon lekker slow.

Het plaats nemen op de tafel en uitkleden ging een heel stuk makkelijker dan de vorige keer en er vond geen gevecht plaats om het vijgenblad te verwijderen. ‘Dat gaat een stuk makkelijker’, ik moest het zeggen, en hij moest er ook maar om lachen.

Zo zie je maar weer dat een eerste indruk niet altijd een goede indruk is, zeker in een noodsituatie.

Om de contrastallergie nog meer te voorkomen hebben we een ander merk gebruikt wat mogelijk minder reacties geeft en mogelijk wat vriendelijker is voor de nieren.

De procedure verliep prima en gevieren waren we blij, 1 x cardioloog, 1 x patiënt en 2 x zuster/ verpleegkundige. Hoe komen toch van dat gezuster af?

Weekenddienst

  Zoals ik in het vorige log al kort had beschreven, het was een zeer drukke dienst.

Een totale weekend dienst duurt van vrijdag 17.30 tot maandagochtend 8 uur. Totaal 62, 5 uur dat we opgeroepen kunnen worden.

Deze dienst kan ik beter omschrijven wanneer ik niet ben opgeroepen, dat is makkelijker!

Ik heb niet gewerkt op zaterdagnacht en heb dus één nacht goed geslapen, de andere twee nachten waren gebroken en zondagnacht tot 5 uur gewerkt vanaf 16 uur die zondagmiddag.

Uitgesplitst:

Vrijdagavond 2 maal

Zaterdag op de dag 2 maal en ’s avonds 1 maal

Zondagmiddag tot maandagochtend 5 maal achter elkaar.

Maandagochtend strompelde ik om 5 uur in mijn autootje en stuurde een schietgebedje naar boven, alstublieft, nu even niets meer, geen infarcten meer veroorzaken, ik kan niet meer! 

Mijn gebed werd gehoord en de telefoon bleef stil. Tot 12 uur geslapen en daarna een beetje lopen ijsberen van vermoeidheid. Toen maar assertief en proactief geworden en mijn dienstdoende collega gebeld dat ik vandaag, deze dinsdag, maar vrij nam om een beetje bij te komen.

Alle procedures waren complex, er was geen enkele die we direct konden stenten, angioseal erin en naar huis. Moeilijke leasies, vaak op een bifurcatie, een splitsing van de kransslagaders waardoor het opheffen van de vernauwing meer tijd kost en we meer mateialen moeten gebruiken. Tijdens één procedures moest ik ook nog meehelpen om met de interventiecardioloog gelijktijdig twee ballonnen op te blazen.

De patiënten waren ook allemaal zeer verschillend, vrouwen en mannen en van zeer jong tot een gevorderde senior. Van veel pijn tot ‘het gaat wel’ en moeilijke inleefbare pijnbeleving.

De laatste tijd staat er in de vakbladen veel over fouten en incidenten die gemeld moeten worden en mogelijke oorzaken bij de patiënten die fouten kunnen veroorzaken. Een taalprobleem en cultuurverschillen blijken fouten of incidenten te kunnen veroorzaken en dat ik me na deze dienst weer volledig beamen. In deze acute zorg bij een hartinfarct is het voor mij een aspect om super alert te zijn. Maar goed ook. In bepaalde culturen is pijnbeleving gepaard met veel geluid; kermen, loeien (ander woord heb ik niet) en lichamelijke onrust. Bij één van die procedures was een man zich drukker aan het maken dan normaal, hij kreeg een rood hoofd en zijn ogen puilde zowat uit zijn hoofd. De procedure verliep eigenlijk wel soepel en de cardioloog voelde zich een beetje verstoord door het gedrag van die man. Toch ben ik even beter gaan kijken en op dat moment werd hij ineens benauwd, zijn adem ging moeizaam en erg piepend. Meestal denken we dan in de cardiologie dat er acuut hartfalen ontstaat maar dat gevoel (intuïtie) had ik niet. Het was een allergische reactie en toen ik aan de cardioloog vroeg om het licht aan te doen klopte dat ook. Zijn hele lijf was roodachtig en ik zag aan zijn ademhaling dat zijn keel dik werd. Dat is een super angstig gevoel en ook levendbedreigend. Als een speer Prednison en Tavegil gegeven en wat Adrenaline s.c. en daarbij vocht zoals gelofusine onder druk in laten lopen. Vervolgens een paar keer Ventolin laten inhaleren en de situatie knapte wat op.

Ik vergeet nog te schrijven dat bij aankomst deze meneer het niet fijn vond dat ik hem installeerde en dus deels naakt zag. Samen hadden we even geworsteld en nonverbaal liet hij blijken dat hij mij niet zag zitten. Al met al een toestand dat deze meneer niet snel zal vergeten en misschien ook niet zal begrijpen. Later hoorde ik van de CCU verpleegkundige dat hij stabiel is overgeplaatst naar het ziekenhuis in zijn buurt.

Goede zorg wordt dus niet altijd begrepen als goede zorg, een leuke stelling als ik ooit nog eens ga studeren…

Al denkende aan deze dienst heb ik heel wat aspecten verzameld wat goede zorg is of kan zijn, voer voor een volgend log! 

Dienst

Gaap....

Dit weekend dienst gehad, 10 !!!!!  procedures, bijna allemaal moeilijke procedures, wel interesant.

Ben erg moe, alleen zaterdagnacht vanaf half 2 kunnen slapen de andere nachten gebroken of niet!

Zou ik van hoofdzuster Helga, de dinsdag vrij mogen????

Korte indruk van de dienst:

1 x anafylactsiche shock door contrast, 1 x ballonpomp, 1 x uitwendige pacemaker, 6 x bloeddrukdalingen, ook 6 x braaksel en een stinkende plant in het kantoor van de opperinterventiocardioleur!

Dat de combinatie moslim, taalprobleem en je onderbroek uitrekken (van patient) en later een anafylactische shock ondergaan een zeer angstige ervaring is.

Net drie dagen in Nederland na 30 jaar in Canada gewoond te hebben een fraaie terugkomst is.

Binnenkort meer over deze dienst...

Ga maar weer een dutje doen   zzzzzzzzzzzz

Wat kost ut?

Wat kost ut?

Deze vraag kreeg ik vandaag,

HOi,
Ik werk op een CCU en ben met vrienden aan het brainstormen wat bv een PTCA behandeling kost. Bij ons worden alleen CAG,s gedaan. Nu heb ik een aantal vragen aan jou als deskundige:
1. hoeveel kost een PTCA behandeling?
2. wat kost een stent (misschien zit er verschil in stents qua prijs)?
3. weet jij ook wat een angioseal kost?

Ik hoop dat jij ons kan helpen. Mijn vriend werkt in de automatisering en denkt dat een stent hooguit 80 euro kost maar naar mijn weten zijn ze duurder.

Alvast bedankt,
Groetjes Diana

Nu zijn alle behandelingen in DBC (diagnose-behandel-combinaties) ondergebracht. Dus een nieuwe heup, blindedarm operatie en dus ook een dotter/ PCI heeft een prijskaartje.

We hebben PCI’s en PCI’s, een enkelvoudige afwijking is goedkoper dan een drievatsaandoening. Er is ook een andere prijsverhouding voor een electieve (geplande) en een acute PCI.

De klachten die een patient heeft blijkt ook weer een andere DBC code te geven zoals stabiele en instabiele AP klachten. Ook extra materiaal die we gebruiken zoals een FFR en een ballonpomp worden in het DBC formulier aangekruist.

Kortom de juiste prijs is niet te geven. Vorig jaar hadden we twee patiënten uit Suriname, die wilden in Nederland persé gedotterd worden. Zij moesten ongeveer 18.000 Euro (per persoon) betalen, dit bedrag was inclusief verpleegkundige zorg, verblijf op een één persoonskamer (MRSA-beleid), bloedafname, gebruik van de cath kamer, de PCI en stents. Nu weet ik alleen niet meer hoe ernstig de afwijkingen waren. Dit bedrag was een borg en mogelijk zouden zij nog een na-rekening krijgen.

Stents,

Er zijn verschillende stents en ook de maat is bepalend voor de prijs. Gewone bare metal stents zijn goedkoper dan de drug eluting, speciale stents zijn weer duurder. Ook telt hier de marketing, hoe meer we bestellen, hoe goedkoper het wordt.

Patienten vragen dit ook wel eens en dan antwoorden we; Een stent kost tussen de 400 á 800 Euro.

Angioseals zijn ook prijzig, we betalen niet alleen het materiaal op zich maar ook de uitvinding, ontwikkeling en testen van zo’n ding.

Ook hier geldt weer, hoe meer we afnemen hoe goedkoper dat ding wordt. Aangezien deze firma een goed product heeft en volgens mij hierin marktleider is blijft het voorlopig prijzig.

Een angioseal kost volgens mij, het juiste bedrag weet ik niet, ongeveer 200 Euro. Het voordeel is dat de bedrust voor een patiënt weer korter wordt wat een dagdeel in de totale rekening scheelt.

Wie weet kost het maken van een stent een paar eurootjes. Het is voor mij logisch dat zij ook betaald willen worden voor het uitvinden, ontwikkelen en zo bijdragen aan de beste behandeling van een patiënt.

Dotteren als dagbehandeling?

Uit de digitale nieuwsbrief van de Nursing.

Patiënten die na een dotterbehandeling meteen naar huis gaan, zijn net zo goed af als degenen die een nacht opgenomen worden.

Dat blijkt uit onderzoek van de afdeling Cardiologie van het AMC. Het AMC stuurde voor het onderzoek een deel van de patiënten met een vernauwing in een kransslagader na een dotterbehandeling direct naar huis.

Opname

Aan het onderzoek namen achthonderd patiënten deel die via de lies werden gedotterd. Het waren geen spoedgevallen, maar stabiele patiënten die volgens planning geopereerd werden. Vier uur na de ingreep werd gekeken wie in aanmerking kwam voor ontslag. Daarvan ging de helft inderdaad naar huis. De andere helft werd, zoals gebruikelijk, opgenomen in het ziekenhuis.

Geen complicaties

Geen enkele patiënt kreeg hartklachten in de eerste 24 uur na ontslag. In de daaropvolgende maand was er geen verschil in complicaties tussen beide groepen.

Besparing

Jaarlijks krijgen in Nederland ruim dertigduizend patiënten een dotterbehandeling. Dagbehandeling van deze groep levert een besparing op van 258 euro per patiënt, berekenden de onderzoekers. Daarnaast blijkt dat patiënten die direct naar huis kunnen tevredener zijn over de ontslagprocedure.

Bron: AMC

Auteur: Redactie Nursing

ECGreetje: Dit werkt prima voor patienten die thuis iemand hebben die voor hen kunnen zorgen of kunnen bellen bij complicaties.

Vrije middag

Vanmorgen werd ik al vroeg (half 6) uit bed gebeld omdat ik dienst had. Een uitgebreide PCI van een rechter coronair met bijna alle toeters en bellen. De ballonpomp werd niet ingezet maar scheelde weinig.

Het middagprogramma zag er rustig uit...en dat voor de vrijdag!

Dus ik kon in overleg 's middags vrij nemen! Heerlijk, alle machines aan, de was, al het stof weg, bed ook schoon, keuken ook weer netjes en de katten wat schuw door de herrie van de machines.

Dat scheelt weer voor morgen, lekker uitslapen, wat lezen, de zaterdag NRC en dan misschien een stadje in.

Allemaal fijn weekend!

Dotterblind

Uit het NRC van zaterdag 17 maart 07.

Al lezend in de dikke weekendkrant ontdekte ik een klein stukje over een cardioloog met slechte ogen.

De cardioloog heeft bij 25 patienten een stent geplaatst waar de afwijking nog te goed was om te stenten. Volgens de internationale richtlijnen wordt er pas een stent geplaatst bij een vernauwing van meer dan 70% van het oorspronkelijke kransslagvat. Deze cardioloog plaatste stents bij afwijkingen van 30 tot 60%.

Waarom heeft die goede man dan geen FFR meting gedaan, kippigheid voel je aankomen, lijkt me.

De wijze waarop deze overbehandeling is ontdekt, is de ideeënbus van het ziekenhuis. Dé manier om anoniem een tip te geven of je ongenoegen te spuien.

Het leidde tot een onderzoek en de cardioloog heeft zijn ontslag genomen.

Waarom is de cardioloog niet naar een opticien gegaan?

De patiënten die de stents hebben gekregen hebben geen klachten ontwikkeld, met andere woorden geen stentstenoses. Blijkbaar hebben zij hun medicatie goed ingenomen, leefgewoontes aangepast en kunnen zij weer jaren mee.

Al lezend in het kleine berichtje suggereerde de onderzoekscommissie dat de cardioloog in kwestie dure onnodige behandelingen uitvoerde bij niet zieke patiënten.

Blijkbaar is dan ook een FFR meting te duur én als je als cardioloog dan kippig bent dan is een stent zo geplaatst.

Niet nog meer dottercentra

uit Bijzijn, de digitale nieuwsbrief.

De Gezondheidsraad vindt dat streekziekenhuizen geen dotterbehandelingen moeten doen. Wel moet de capaciteit van de bestaande hartcentra worden vergroot. De raad gaat met dit advies in tegen minister Hoogervorst van volksgezondheid.

Nu zijn dotterbehandelingen nog vergunningplichtig, omdat dotteren wordt beschouwd als een bijzondere medische verrichting. Alleen daartoe aangewezen hartcentra mogen de behandeling uitvoeren. Maar de minister zei eerder dat dotteren zo gangbaar is geworden dat de vergunningplicht wel kan worden afgeschaft. Dan zouden ook gewone streekziekenhuizen mogen dotteren. De Gezondheidsraad wil de vergunningplicht handhaven. Secretaris M. Bos van de commissie die het advies opstelde: „Er zijn veel argumenten die pleiten voor een zorgvuldig kwaliteitsbeleid. Een vergunning vooraf is daarvoor een sterk instrument. Je kunt ook op een andere manier toezien op de kwaliteit, maar dat is dan toezicht achteraf. Vanwege kwaliteit en financiën is het beter nu eerst de capaciteit van de bestaande centra uit te breiden.”

Er zijn 19 hartchirurgische centra voor dotteroperaties. Daar staan hartchirurgische teams klaar voor het geval er iets mis gaat. Daarnaast zijn er drie ziekenhuizen – in Alkmaar, Arnhem en Leiderdorp – waar ook wordt gedotterd. Die staan zo dicht bij een hartchirurgisch centrum dat dat verantwoord is. Er worden in Nederland jaarlijks 28.000 dotteroperaties per uitgevoerd. Door uitbreiding van de centra kan die capaciteit worden opgevoerd tot 40.000, zegt Bos. Een belangrijk argument van de minister is dat, om kwaliteit te kunnen leveren, een hartcentrum minimaal 800 dotterbehandelingen per jaar moet uitvoeren. Dus is bij 28.000 behandelingen ruimte voor 35 centra. Maar de raad vindt dat in elk centrum een team van hartchirurgen beschikbaar moet zijn. Hoogervorst betwijfelt dat. Hij denkt dat de nabijheid van een hartchirurgisch centrum voldoende is.

Tsja, je denkt er absoluut anders over dit onderwerp als er een patient op tafel ligt die zo slecht is en zó veel afwijkingen heeft dat een Bypass-operatie nodig is. Als er direct een cardiochirurgisch team beschikbaar is heb je het gevoel dat je met goede zorg bezig bent! En dat hoort ook! Een zeer zieke patient overplaatsen met alle toeters en bellen zoals een ballonpomp, diverse infusen en tal van andere bewakingsapparatuur én beademingsapparatuur voor een cardiochirurgische ingreep is een enorme onderneming en niet zonder risico's.

Tandvlees

Gisteren dienst gehad en het was raak! De eerste kondigde zich aan rond 1 uur, sorry CCU collega dat je nog een keer moest bellen maar in het donker zijn die knopjes zó klein!

Met het gevoel in mijn bast dat ik net sliep ging de Punto met open ramen op pad naar Den Haag. Daar gekomen ontdekte ik dat ik mijn veiligheidsriem niet had omgedaan, lekker veilig! Een man van 48 met een vies ECG en bij het opspuiten van de coronairen zagen we links en rechts allerlei ellende. Het was even moeilijk om te ontdekken welk vat nu de acute boosdoener was. Drievastslijden: CX, LAD en de RCA, de laatste was de boosdoener en daar zijn twee stents in gezet. Natuurlijk weer een bloeddrukdaling en diverse reperfusie-ritmestoornissen maar dat herstelde weer nadat de stents werden gezet.

Ook maar getracht de CX te repareren maar dat lukte maar gedeeltelijk met een ballon hebben we wat ruimte gemaakt en de cardioloog besloot om in deze acute sfeer verder te stoppen. Eerst maar van de rechter coronair te herstellen en als dat beter is dan zien we meneer over een paar weken weer om een totale ‘make-over’ te geven.

Dus weer in het autootje, nu wel de riem vast en weer slapen. Ik was best moe en dook lekker weer in bed.

Ineens hoorde ik een geluid maar ik was ook het dromen en ik sliep zo lekker…

Nummer twee had besloten om ook een hartinfarct te krijgen en ik voelde me zielig! Dus hup, weer die auto in en zag op de klok dat ik net een uurtje was geweest.

Deze dame had eigenlijk het zelfde beeld, diverse afwijkingen in de coronairen links en een afgesloten rechter. Hier één stentje maar dat had een boel ‘na-blaas-werk’nodig omdat de afwijking blijkbaar al weken tot maanden aan het sudderen was.

Ach, mevrouw, had toch eerder gekomen met je pijnklachten!

Ook voor iedereen geldt: bij pijn op de borst tijdens een inspanning of in rust, laat je screenen! Voorkom alsjeblieft dat je in een acute situatie mijn collega’s of mijzelf ontmoet. Ook al kunnen we succesvol dotteren, je hebt wel een schade opgelopen!

Om kwart over zeven weer thuis en schoot mijn bedje weer in!

Shit, de bovenburen kregen blijkbaar een kleinkind op bezoek met klompen(?) aan!! In ieder geval een hoop herrie. Mijn man die herstellend is van een echte Griep heeft toen maar even de telefoon gepakt en de bovenbuuf gevraagd of er oorlog was!

Leuk hoor al die senioren met kleinkinderen die oppassen maar kan dat niet in het huis van de ouders? Excuses en toen konden weer slapen. Na een uur besloot iemand een boormachine te pakken, ook fijn!

Toch nog toen half één geslapen en redelijk fit weer, het ‘lopen op m’n tandvlees-gevoel’is weg!

Ik had al een briefje achter gelaten op de afdeling dat ik vandaag niet meer kwam. Er was genoeg personeel en dat is op de vrijdag wel uniek!

De komende dagen lekker weekend vieren en ik hoop dat jullie ook een lekker weekend hebben!

Freaky Friday

 

Hoe rustig wij de ochtend waren gestart hoe onrustig werd het in de middag.

In verband met de feestdagen hebben we een aangepast programma. Vandaag stond er een pacemaker en een dotterprocedure in de ochtend. Om snel te kunnen wisselen werkten we alvast een beetje vooruit en werd de pacemaker in kamer 1 gedaan. Bij het naderen van het  einde van die procedure werd de patient die gedotterd zou worden  al op de andere kamer geïnstalleerd. Zodat de interventiecardioloog gelijk door kon werken op de andere kamer. Efficiënt toch?

Deze dotter leek op het eerste gezicht ‘appeltje-eitje’, twee makkelijke afwijkingen in de rechter coronair en in de CX. Dus rechts was zo klaar en links was bijna klaar toen deze dame ineens ernstige pijn op de borst kreeg, bradycard werd en ook misselijk werd. De interventiecardioloog speurde direct de CX af of daar niet een probleem was ontstaan maar dat was niet zo. Weer terug naar rechts en daar was het probleem zeer helder, er was een dissectie ontstaan.

Een dissectie is een complicatie waar de binnenbekleding van het bloedvat losraakt, dit is een pijnlijke ervaring. Vaak is het een klein stukje maar hier was heel het gebied van de rechtercoronair losgeraakt. Dus alles in de versnelling en heel snel werden er nog drie forse stents bijgezet zodat die losse binnenbekleding weer werd gefixeerd. Tussen de stents door kreeg ze nog een VF maar gelukkig kwam ze daar met een enkele defibrillatie weer snel uit. Het was een zeer intense belevenis voor haar en de schrik zat er goed in. http://www.scielo.br/pdf/abc/v74n6/2711.pdf 

Via deze link zie je ongeveer zo’n zelfde gebeurtenis.

Deze patiente werd overgeplaatst naar de CCU waar ze helaas nogmaals een VF had en pijn. Maar het laatste stukje van de dissectie kon helaas niet gerepareerd worden.

Later werd nog een spoed PCI aangekondigd en daar zijn we ook fors mee bezig geweest. Enorme instabiele man die een hoofdstamafsluiting had die direct geopereerd moest worden.

Al met al hebben hebben we met z’n drietjes één VVI pacemaker, twee geplande PCI’s, een CAG die ook een dotter werd en twee spoed PCI’s gedaan.

Als we dit jaar nog vijf PCI’s doen hebben we met een team wat kampt met een enorm personeelstekort 1600 PCI’s gedaan!!!

Nu ga ik lekker slapen om van deze dag uit te rusten!

Deze zuster viel bijna flauw...

De laatste maanden is er meer tijd en gelegenheid om de cardiologen bij te staan tijdens de procedures. Dus dat betekent voor ons meewerken in de steriele setting aan de behandeltafel.

Bij het dotteren en katheteriseren doe ik dat al vaak, in ieder geval zo vaak mogelijk.

Ons werk bestaat niet alleen uit dotteren en katheteriseren, pacemakers inbrengen doen we ook wekelijks.

Een paar weken geleden assisteerde ik één van de cardiologen bij het inbrengen van een VVI pacemaker. Dit is de meest eenvoudige pacemaker om in brengen omdat er maar één draad in het hart wordt gelegd.

Ik had het steriele tafeltje al helemaal netjes klaar gezet en droomde even van een ingewikkelde operatie waar ik precies op het goede moment de instrumenten aangaf.

Zo’n pacemaker implantatie is een sneetje maken, beetje wroeten om een vene te vinden en een pocket (zakje) te maken onderhuids waar de pacemaker wordt geplaatst.

Bij de eerste haal van het mes kreeg ik het al warm en bij het vrij maken van de huid om die ruimte te creëren voelde ik me wel héél raar worden.

Mijn brilletje besloeg en ik moest even rustig gaan ademhalen om dat lichte gevoel in mijn kop te laten verdwijnen.

Gelukkig verdween dat gevoel maar niet helemaal, ik bleef een beetje afwezig gevoel in mijn hoofd houden.

Zelf gaf ik de schuld aan mijn schildklier bescherming, een halsband waar lood in verwerkt is. Waarschijnlijk te strak om mijn hals bevestigt?

Totdat ik een paar dagen weer ging assisteren en het weer voelde. In ieder geval dus niet geschikt voor operatiezuster!

Ha, een zuster met 20 jaar ervaring waarvan zeker 18 intensive care en hartbewaking, kan niet tegen wonden…wat een watje!

Weer een paar dagen later toch maar weer geprobeerd maar nu met het plaatsen van een Reveal, dat is een geïmplanteerde Holter. Sneetje van hooguit drie centimeter, Reveal erin, hechten en klaar. Een procedure van hooguit 20 minuten.

En ja hoor…weer dat vage misselijke gevoel bij het onderhuids rommelen om plek te maken voor dat ding.

Toch maar aan een paar collega’s gevraagd of zij daar ook last van hadden of hebben. Helaas geen antwoord gehad alleen maar lachen om mij, heel hard lachen!

Ik blijf het gewoon proberen, wie weet is het wennen om in een ongeschonden huid een snee te maken?

Raar vind ik het nog steeds want op de IC heb ik toch hele ernstige wonden gezien en ook veel bloed en daar had ik geen centje last van.

Komende week probeer ik het weer, ik blijf vol houden en wie weet moet ik eraan wennen!?

Plavix

Vergoedingsprobleem Plavix bijna voorbij!?

Door Marjolein de Booys, consulent St. Hoofd Hart en Vaten

We hebben goede hoop dat begin volgend jaar de grootste vergoedingsproblemen met Plavix de wereld uit zijn. Dankzij het aanhoudend onder de aandacht brengen van de vergoedingsproblemen door de patiëntenorganisaties bij de Minister en de betrokken organisaties, is de bereidheid ontstaan om een oplossing te zoeken.

Impasse
Waar we al bang voor waren, kwam uit. Na het verloren Kort Geding van de Nederlandse Vereniging voor Cardiologie (NVVC) tegen de Minister bleek de situatie voor patiënten verder te verslechteren. We schreven hier al over in Hartezorg van juli 2006. Er was helemaal geen bereidheid meer bij de zorgverzekeraars om flexibel met de vergoedingsregeling om te gaan, de Minister was immers in het gelijk gesteld?
Om uit de ontstane impasse te komen heeft de Stichting Hoofd Hart en Vaten deze zomer alle betrokken partijen (VWS, CVZ, NVVC, fabrikant en patiëntenorganisaties) uitgenodigd om gezamenlijk te bekijken hoe we tot een oplossing kunnen komen voor de vergoeding van Plavix bij de indicatie ‘electieve stent’.

Wat er aan vooraf ging
Plavix staat op Bijlage 2 van het Geneesmiddelen Vergoeding Systeem (GVS). Dat wil zeggen dat Plavix alléén onder voorwaarden voor nauw omschreven indicaties vanuit het GVS wordt vergoed. Om te controleren dat Plavix alleen voor de Bijlage 2-indicaties wordt vergoed, hanteren de zorgverzekeraars een machtigingsbeleid. De arts verklaart op een machtigingsformulier voor welke indicatie Plavix wordt voorgeschreven. De zorgverzekeraar beslist vervolgens of de indicatie voor vergoeding in aanmerking komt. Het probleem met de indicatie “electieve” stent (electief wil zeggen planbaar, er is geen sprake van een acute situatie) is dat deze indicatie niet geregistreerd is.
Over de noodzaak om na stentplaatsing Plavix te slikken, bestaat weinig verschil van mening.

Verschillende typen stent
Afhankelijk van het type stent, zal de termijn dat de patiënt Plavix moet slikken variëren tussen de één en twaalf maanden. Grof gesteld kan voor de goedkope metalen (bare metal) stent volstaan worden met 1 maand Plavix, echter deze stent slibt relatief snel weer dicht. Dit in tegenstelling tot de duurdere met medicijnen bewerkte (drug-eluting of gecoate) stent, die 6 tot 12 maanden Plavix vereist. Bij deze laatste stent duurt het namelijk langer voordat de stent is opgenomen in de vaatwand. Zolang de stent niet één geheel is geworden met de vaatwand, is er het risico op stolselvorming en dichtslibben van de stent met alle mogelijke –fatale- gevolgen van dien. Na 6 tot 12 maanden is dit gevaar geweken en resteert het grote voordeel dat de stent veel langer doorgankelijk blijft dan de eenvoudige metalen stent.

Een vreemde situatie: De financiering van de stentplaatsing in de ziekenhuizen staat helemaal niet ter discussie (de met medicijnen bewerkte stents kosten zo’n 2000 euro per stuk, soms worden meerdere stents geplaatst). De behandeling wordt zondermeer uit het ziekenhuisbudget vergoed. Alleen het bijbehorende pilletje om de duurdere stent daadwerkelijk effectief en dus doelmatig te laten zijn, niet. 

Geregistreerd versus ongeregistreerd
In Nederland geldt dat een (nieuw) geneesmiddel in principe geregistreerd moet zijn voor een bepaalde indicatie om voor vergoeding in aanmerking te kunnen komen. Per indicatie moet een nieuwe registratieprocedure in gang worden gezet. Deze eis is niet onterecht, het dient immers ter bescherming van de gebruikers. Bij de registratie moet de fabrikant namelijk kunnen aantonen dat het geneesmiddel veilig is.
Is een geneesmiddel niet geregistreerd, maar wordt deze wel voorgeschreven en vergoed, dan spreken we van off-label gebruik. Bij aspirine is dat bijvoorbeeld het geval. Het patent van aspirine is al lang vervallen. Voor de fabrikant van aspirine is het helemaal niet rendabel meer om dure registratieprocedures aan te gaan. Echter, omdat we allemaal weten dat aspirine zeer effectief is in het verlagen van risico’s op hart- en vaatziekten en bovendien erg goedkoop, wordt dit off-label gebruik gedoogd.

Een geval apart
Plavix is ook een geval apart. Eigenlijk hoort Plavix bij de stent, het is een onmisbaar onderdeel om de stent veilig én effectief te laten zijn. De fabrikant van de stent geeft alleen de garantie dat de stent veilig is, als stentplaatsing gevolgd wordt door het minimaal 6 maanden slikken van Plavix. In het artikel “De wonderstent moet op herexamen”(Volkskrant, dd 21-10-06) wordt wederom benadrukt dat de bewerkte stents fatale gevolgen kunnen hebben, als de stentplaatsing niet gecombineerd wordt met het over een langere periode slikken van effectieve plaatjesremmers. Om deze reden is het doen van vergelijkend onderzoek met placebo ook niet mogelijk. 
Het puur om formele redenen niet vergoeden van een geneesmiddel, in de wetenschap dat de gevolgen voor patiënten fataal kunnen zijn, is moreel en politiek niet verdedigbaar. Gelukkig heeft de Minister dit ook ingezien en heeft aan het CVZ gevraagd om hem te adviseren over de vergoeding van Plavix voor de indicatie electieve stent.

Eind goed, al goed?
We hebben er alle vertrouwen in dat de vergoeding van Plavix voor de electieve stent opgelost gaat worden. Wellicht is op het moment dat u dit stuk leest al duidelijk geworden dat de vergoeding niet langer meer een probleem zal vormen. Of dan ook alle problemen met Plavix de wereld uit zijn? Nieuwe indicaties  komen er aan, bijvoorbeeld voor het acuut coronair syndroom (ACS) mét ST-segmentstijging (het ‘échte’ hartinfarct). Ook deze indicatie is (nog) niet in een vergoedingsregeling opgenomen.
We hopen dat ditmaal de gangbare procedures normaal worden doorlopen en we onze energie op andere zaken kunnen richten!
Blijf uw ervaringen met Plavix aan ons melden (oproep@shhv.nl), zodat we meteen aan de bel kunnen trekken.

KADER
Aanvullende verzekering
Sommige aanvullende verzekeringen vergoeden geneesmiddelen, die niet door het Geneesmiddelen Vergoedingen Systeem worden vergoed (buiten GVS), mits voorgeschreven door een arts. Let op, dit is wat anders dan een eigen bijdrage die u soms moet betalen, omdat u bijvoorbeeld de voorkeur geeft aan een duurder merk geneesmiddel dan de verzekeraar vergoedt (boven GVS). Het afgelopen jaar kon u zich hiervoor verzekeren bij ONVZ, Nationale Nederlanden en Allianz (bieden hetzelfde pakket tegen dezelfde premie.
Met ingang van 1 januari 2007 kunt u kiezen voor een zorgverzekeraar die alle door artsen voorgeschreven geneesmiddelen, zoals Plavix, in de aanvullende verzekering vergoed. Afhankelijk van hoe uitgebreid de aanvullende verzekering is, kunt u kiezen voor een vergoeding met een maximum bedrag per jaar of voor onbeperkte vergoeding. Let wel, in dit laatste geval zullen zeker acceptatievoorwaarden worden gesteld. Bovendien zit u dan in het duurste segment verzekeringen. Zie voor meer informatie over vergelijken van zorgverzekeringen het artikel elders in dit blad.

KADER
Wanneer wordt Plavix wel vergoed?
1. Secundaire preventie, d.w.z. het voorkomen van verder vaatlijden na een doorgemaakt hartinfarct, beroerte of vastgesteld perifeer vaatlijden. In deze gevallen wordt normaliter aspirine voorgeschreven én vergoed.
Echter, niet iedereen kan goed tegen aspirine. Als er sprake is van overgevoeligheid (intolerantie), dan kan de arts in plaats van aspirine Plavix voorschrijven. Alléén in dat geval wordt Plavix vergoed.

2. Voor de behandeling van een Acuut Coronair Syndroom (ACS) zonder ST-segmentstijging (dat is een dreigend hartinfarct). De behandeling bestaat meestal uit het plaatsen van één of meerdere stents, maar het hoeft niet. Doel van de behandeling is het voorkomen van een hartinfarct. Tot 1 januari 2006 werd deze indicatie voor maximaal 6 maanden vergoed. Samen met de Nederlandse Vereniging voor Cardiologie (NVVC) hebben we de Minister kunnen overtuigen om Plavix voor de gehele voorgeschreven periode te vergoeden.

Gedienstige week

Gisteravond en vannacht weer dienst gehad. Enne, lekker bezig geweest.

Ik wilde net de deur uit gaan gisteravond rond half zes en ik zag een collega van de CCU met een ECG wapperen. De ambulance was dichtbij en binnen 10 minuten was de patient op de cathkamer. Mijn collega's hadden al steriele tafels voor me gemaakt omdat ik gistermiddag vast stond bij de pacemakers. Dus patient uitkleden, liezen een beetje bijwerken, steriel afdekken, cardioloog aankleden, gegevens in de computer en her en der stickers plakken en de procedure was gestart.

Bij het opvoeren van de catheter zagen we dat de patient eerder een bijpass had ondergaan en dan wordt het even zoeken waar deze zich bevinden en hoe ze lopen. Dat vertraagd de boel een beetje omdat er geen eerder verslag aanwezig was, deze meneer was bekend in een ander ziekenhuis en we hebben dan geen tijd om de gegevens te laten faxen. Dus even zoeken en betrekkelijk snel waren ze in beeld gebracht. Een flinke vernauwing in een bypass, het was meer een groot stolsel. Dus al een gek starten met Reopro en proberen het stolsel weg te zuigen, helaas lukte dit niet. Een stent plaatsen lukte wel en meneer kanpte op. Toch maar de sheath ingelaten om vandaag zijn eigen cardioloog de boel nog eens goed te laten herbeoordelen.

Dus hongerig naar huis en mijn man had al een lekker bord nasi klaar staan met een heerlijke omelet, wat moet ik zonder hem! Schat, erg bedankt! Even ontspannen achter Internet om een hotelletje te boeken in Maastricht wat helaas niet lukte, wat ik graag zou willen zat bomvol...

Lekker slapen want ik was best wel moe, telefoon naast me en na een poosje lezen kwam Klaas Vaak. Opeens ging rond half 3 mijn wekker, dacht ik, maar het was mijn telefoon. Omdat ik van 'ver' kwam, snapte ik niet waarom die wekker zo vroeg af ging. Maar het was de telefoon en na een minuutje werd er weer gebeld. 'Sorry, ik dacht dat het de wekker was (die functie gebruik ik via mijn mobieltje) en had het uitgedrukt'. Mijn collega van de CCU dacht dat ze een verkeerd nummer had gebeld en had het nogmaals geprobeerd. Inmiddels was ik wel weer helder en schoot in mijn uniform en in de auto. Voordat ik dit doe kijk ik altijd of mijn haar een beetje normaal zit. Een beetje parfum en een beetje deo om mijn slaapgeurtje weg te werken. In notime zat ik in het ziekenhuis en dat gaf me tijd om alvast een nieuw steriel tafeltje te maken voor als ik nog eens zou moeten komen. Scheelt weer!

Er arriveerde een zieke jonge man (42 jaar) en had een onderwand infarct. Deze hadden we snel behandeld en na ruim twee-en half uur lag ik weer in bed. Geslapen tot 11 uur en redelijk uitgerust.

Nu ga ik een stukje fietsen omdat na een dienst weekend en weer direct werken op maandag en dienst gisteren en vannacht heb ik weing buitenlucht gehad.

Reanimatie tijdens een Dotter-procedure.

  Afgelopen maandag had ik bereikbaarheidsdienst. Net terug van vakantie en de komende week nog vrij genomen. Dus alleen deze dienst had ik te doen, wie hoort mij klagen? Niemand!

Aangezien ik binnen 30 minuten er moet zijn is het voor mij handig om mijn spullen te organiseren, autosleutels, dienstpas, sleutel van de afdeling, pennen en kauwgom in de tas en bij de deur neergezet. Een uniform hangt over het traphek om er zo in te schieten. Binnen 1 minuut zit ik altijd in de auto!

Precies om half 6 ging de telefoon en een CC verpleegkundige meld dat er een patient aankomt uit Zoetermeer én doe maar rustig aan want eer die er zijn…

Maar toch, je weet niet hoe snel zij kunnen rijden en om half 6 weet ik niet hoe druk het verkeer is. Maar goed dat ik toch direct in de auto ben gesprongen want ik reed direct een dikke vette verkeersopstopping in, shit, de Maasdijk ligt plat en alles wordt omgeleid. Nu weet ik gelukkig wel een paar sluipweggetjes en al met al én wie weet met een ‘flitspaal-prent’ was ik na 35 minuten in het ziekenhuis. De patient was nog gearriveerd dus ik kon na een afwezigheid van drie weken op een rustiger manier de kamer en de materialen controleren. Pas na een kwartier arriveerde een jonge (36 jaar!) pijnlijke man en had dat typische kuchje wat past bij links decompensatio cordis (dreigend falen van de hartpomp), hij had al medicatie ( furosemide en morfine) gehad daarvoor en het was gewoon tijd om hem te dotteren. Dus alles in de snelstand, man op tafel, kleding uit, joderen, aansluiten op de monitor, steriel bedekken, cardioloog helpen met steriele kleding, spullen aangeven en aanprikken. Deze handelingen kunnen we in drie minuten doen.

Hij had het benauwd, saturatie 83% en de cardioloog gaf me de opdracht om wat meer Furosemide te geven. Na dat ik de medicatie had toegediend heb ik de CC verpleegkundige gevraagd (die assisteren tijdens de dienst) om een CPAP masker te halen, vaak kunnen we dan de longoedeem ‘wegblazen’ door het creëren van een positieve druk in de longen.

Hij had een afwijking in de LAD en er werd direct gestent, deze procedure duurde maar een paar minuten. Helaas werd de patiënt instabiel en angstig, het CPAP masker accepteerde hij niet door angst en de Intensivist werd geroepen omdat de saturatie daalde en er cyanose ontstond.

Hier een klein filmpje van een LAD stenose

De cardioloog gaf me de opdracht om de Ballonpomp in te zetten en materialen daarvoor aan te geven. Op zo’n moment wordt er niet gewerkt maar gebuffeld en heb je ineens vier paar armen en benen. Het lijkt net of je boven je zelf wordt uit getild en geef je materialen aan, een oog op de monitor en schakel je apparatuur in. De patiënt verslechterd dat er gereanimeerd moet worden, gedefibrileerd en allerlei medicatie moet worden gegeven. Gelukkig heeft de Intensivist een paar IC-verpleegkundigen meegenomen en aan alle kanten worden er apparaten en materialen meegebracht.

Patient werd geintubeerd en het roze schuimend sputum spoot in het rond, snel uitzuigen en aan de beademing werd de situatie wat rustiger. Alle vitale functies waren nu onder controle en ondersteund door diverse apparaten: bloeddruk door Dobutamine, ademhaling door de Oxylog (vervoers beademingsaparaat), hart en bloeddruk door de ballonpomp en dan nog alle materialen die alle functies controleren. In de tijd dat wij bezig waren is er in allerijl plaats gemaakt op de IC om deze patient te kunnen plaatsen. Dat gaf ons weer tijd om meer lijnen in te brengen zoals een Swann Ganz en andere lijnen zoals de arteriele sheath en de ballonpomp te fixeren en vast te hechten op de huid.

Vervolgens patient over te tillen op een bed wat met al die apparatuur een aardige klus is. Nadat hij was vervoerd naar de IC heb ik eerst een stoel gepakt en de zooi eens bekeken, het leek wel een slachtveld…

Dienst, dienst en nog eens dienst

De halve afdeling is op vakantie, in ieder geval degenen die schoolgaande kinderen heeft. Het al magere team is gehalveerd en we werken met drie verpleegkundigen op twee kamers. De derde verricht hand-en span diensten op de twee kamers. Ook onze secretaresse is op vakantie die altijd de telefoon opneemt en de pieper beantwoord. Het enige wat wel normaal is dat we een normaal programma afwerken. Er zijn maar een paar dagdelen die uitvallen...natuurlijk wordt er dan wat tussen geschoven en dat is niet erg.
Soms is zo'n lege kamer voor een paar uurtjes wel handig, als wisselkamer. Op kamer 1 wordt de patient dan behandeld en op kamer 2 kunnen we de volgende alvast ontvangen. De cardioloog kan dan direct door werken! Efficient? Zeker weten!

Vandaag voor het eerst een patient gezien die kwam voor een complexe dotter. Met name haar achterliggende aandoeningen konden een probleem geven; ernstige nierinsuficientie, osteoporose, kleplijden en een enorme verkalkte aorta.

Die verkalkte aorta was heel mooi te zien op het rontgenbeeld, het leek net een hals van een zwaan, echt mooi. Het wordt ook wel een porceleine aorta genoemd.

Deze patient had een vernauwing aan de rechter coronair, zeer proximaal, een mooi woord voor het begin van de rechter kransvat dicht bij de oorsprong vanuit de aorta. Ik hoop dat ik dit beeld uit de rontgen apparatuur kan toveren en in kan scannen.

Er was een flinke vernauwing en deze werd eerst een paar keer met diverse ballonnen gedillateerd, zodat het kalk niet brak en in de circulatie zou schieten. Daarna werd er een stent gezet en deze werd ook met diverse maten ballonnen vergroot en gefixeerd.
Al met al een lange procedure en met osteoporose was het voor haar een bezoeking. Eigenlijk toch iets te laat pijnbestrijding gegegeven.
Maar voor deze patienten is de Angioseal weer een mooie uitvinding, veel kortere bedrust dan na het ouderwetse afdrukken en 6 uur platte bedrust. Nu twee uurtjes glooiend liggen en volgens de firma is een zittende houding al mogelijk en daarna lekker mobiliseren!

Nu weer dienst, morgen ook weer dienst en dan lekker een paar dagen weg!

Cardiologie, tijd en geld.

Time is money en time is ook muscle. Dat is het eerste wat ik leerde toen ik op de hartbewaking ging werken. Hoe sneller je een behandeling start hoe minder schade een patiënt heeft.
Een paar jaar geleden was het haasten met de medicatie toedienen, Thrombolyse, en nu is het haasten om met de dotterprocedure te starten.
De ambulance doet al veel voorwerk, herkent de klachten, maakt een ECG, faxt deze naar de Interventie-cardioloog en dient al medicatie toe. Dan word ik gebeld en ik zorg dan dat ik er snel ben om alle materialen bedrijfsklaar te zetten en de apparatuur op te starten.

We gebruiken veel materiaal bij een spoed-dotter, veel zit al in een kant-en-klaar pakket. Dat bevat steriele jassen, stapels gazen, spuitjes, bakjes, mesje en een megagroot afdeklaken. Daar worden vervolgens nog aan toegevoegd; een druksysteem gecombineerd met een toedieningssysteem voor de contrastvloeistof, natuurlijk een fles contrastvloeistof, Lidocaine om te verdoven, een aanpriknaald en een sheath wat de toegang wordt naar de slagader in de lies of arteria femoralis. Volgens mij kost zo'n pakket rond de 300 euro.

We zijn ongeveer 10 minuten bezig met het maken van een tafeltje waar al het steriele materiaal wordt klaar gelegd en het druk-contrast systeem wordt gevuld en ontlucht.

Als de patient komt dan wordt hij op de behandeltafel geholpen en direct krijgt hij schock-plakkers op de borst geplakt. Vooral bij de acute hartinfarcten kan het voorkomen dat het hartritme van slag raakt en dan grijpen we in. In de cardiologische wereld zijn we op die plakkers zuinig want ze zijn duur. Dat valt wel mee als je de tijdwinst mee kan rekenen, want je kunt direct een schock toedienen, hoe sneller je dit kan doen des te beter het is voor de patient. We stechelen dan over 8 euro per klapplakkersetje. Het goedkopere scenario is tijdens een ventrikelfibrillatie eerst die glibberige oranje plakker op de borst neerleggen, dan moet ik onder het steriele laken duiken, de defib-pad van het apparaat halen, opladen en klappen. Hoe snel ik het ook uitvoer, het lijkt altijd langzaam!
In ieder geval ook bij de electieve ( een mooi woord voor ingepland zijn) dotters van de rechter kransslagader plak ik de plakplakkers op de borst. Met name de rechter coronair kan VF uitlokken.

Wat nog een dure grap is zijn de angioseals, dat is een plugje wat in de liesslagader wordt ingebracht wat direct een stollend effect heeft. Het is een sponsje met collageen wat na 12 weken in het lichaam opgelost. Voordelen: patient hoeft maar 2 uur plat of glooiend te liggen, kan hierna direct mobiliseren en dan naar huis. De stelling bij de Angioseal is: als het na drie uur niet bloed dan bloed het niet meer! Dus weinig hematoomvorming bij de electieve dotters. Bij de spoeddotters plaatsen we ook een Angioseal maar geven we wel een drukverband voor een aantal uren: tussen de twee en zes uur. Dit is afhankelijk of we Reopro geven, want dit werkt op de glibberigheid van de bloedplaatjes: thrombocytenaggregatie-remmer. Dan kan er door het aanprikken een hematoom ontstaan.


Volgens mij kost een Angioseal bijna 200 Euro. Het inbrengen van de Angioseal kan pijnlijk zijn, dat sponsje wordt in de arterie geankerd. De ene ervaart het als een korte helse pijn en een ander voelt het niet. Volgens mij is dit afhankelijk hoe gevoelig iemand is in de liezen. Dit klinkt vreemd maar het is een fijt dat een ieder uniek is wat pijn is en hoeveel pijn 'erg' is. Als de Angioseal goed is geplaatst is ook direct de pijn weg.

De rest van de benodigde materialen zoals de angiokatheters zijn ook prijzig.
Ach, wat een gemeut over kosten en materialen. Goede zorg en goede toepasbaarheid van de technische mogelijkheden kosten wat, de opnameduur is aanzienlijk korter geworden en de ontwikkeling van de dotter-techniek bespaart of stelt een operatie uit.

Eerste bereikbaarheidsdienst

Op dit moment zijn de eerste 24 uur ruim achter de rug. Drie keer opgeroepen, twee dotters en een keer voor een pericardpunctie.
Gisteren (zaterdag) ging om 8 uur de dienst in en omdat ik net te ver woon verblijf ik in het ziekenhuis en slaap in de zusterflat.
Gelukkig genoeg te doen, een paar lesopzetten maken voor een opfriscursus voor ziekenverzorgenden. Dat is erg leuk werk; literatuur uitzoeken, nieuwe aspecten opzoeken en dan een leuke les maken.
Gisteren had ik daar alle tijd voor want de eerste oproep was pas om 22 uur. Maar ook heb ik her en der zitten kleppen en koffie drinken.
Nu ben ik licht neurotisch en het duurde me te lang dat die eerste dotter kwam....dus telefoontje gecontroleerd....en die deed het dus wel goed!
Om me zelf te vermaken heb ik een halve volksverhuizing uitgevoerd; laptopje, een halve meter aan TVZ-ten, Verpleegkunde Nieuws en Nursings en dan nog de toilettas, kledingtas en slaapzak. Met de slaapzak was ik wel blij, het deed me denken aan het kamperen en aan thuis!
De kamer in de zusterflat is behelpen; toilet en douche op de gang en het geheel is erg gedateerd. Maar het bed sliep erg goed.
De zusterflat of woonflat gaat binnen een paar jaar tegen de vlakte en daar komt een groot busstation werd me vandaag verteld. Ik hoop wel dat er ergens in het ziekenhuis wel een plek komt voor de dienstdoende artsen en verpleegkundigen.
Thuis gaat het ook goed vertelde mijn lief door de telefoon, het is eindelijk rustig vertelde hij!
Maar de volgende dienst komt hij wel langs want het is ook wel heel erg stil zonder de vrouw des huizes!
Dan kunnen we samen naar het strand of de stad in of ergens wat gaan eten. Samen is dat wel mogelijk als ik maar binnen het half uur dotter-klaar sta.
Hij weet hier in Den Haag heel goed de weg en dat scheelt weer een hoop zenuwen voor mij.
Het is wel grappig om zo in het ziekenhuis te struinen zonder dat je een hele dienst moet werken zoals vroeger.

Inspiratie?

Soms is mijn hoofd te vol om een verhaaltje te schrijven. Er is op dit moment te veel gaande om eens rustig een stukje te schrijven.
Allereerst schrijf ik voor het nieuwe leerplan voor de specialistische opleidingen en in het bijzonder het cardiologische stuk. Nadenken wat erin moet komen en met name is dat belangrijk omdat de CC eindelijk een eigen stukje heeft die de IC niet krijgt! Meer dan 20 uur specifieke cardiologie! Daar ben ik al heel blij mee!

Het huis is nog niet verkocht, wel kijkers gehad en een bod maar dat was niet het bod wat wij willen. De markt is overspannen zegt iedereen want er is veel voor dezelfde prijs. Gelukkig hebben wij nog geen ander huis, want wij willen eerst verkopen en dan kopen.

Verder druk geweest met allerlei zaken die kapot gingen, boiler, kraan, deurslot, wat veel tijd vreet. Een paar weken geleden kon ik, toen ik nog onregelmatig werkte, veel tussendoor doen, vóór een avonddienst of desnoods een dienst ruilen als er een klus gedaan moest worden.
Nu komen dat soort klussen op mijn vrije dag en dan gaat de tijd te snel!

Op de cath-kamer gaat het goed, ik raak al aardig gewend aan de materialen en procedures. Het is nog wel dat ik de patient vergeet die het moet ondergaan maar dat komt wel. Soms ben ik zo bezig met de voorbereiding van bijvoorbeeld een dotterprocedure (computer, steriel tafeltje, de diverse materialen) dat ik de patient vergeet op tafel te helpen. En zonder patient, geen dotter!

Vandaag werkten we met één kamer, soms moet er een kamer dicht voor een onderhoudsprocedure van de fabrikant. Geen idee wat die mannen precies doen maar het staat vol met koffers vol gereedschap en laptops.
Het prettige is dat er een paar collega's een vrije dag kunnen nemen en daarbij ook de tijd hebben om mij eens bij de hand te nemen. Dan heb ik een collega achter me staan die me dan af en toe wat influistert, iets voor kan doen of als vraagbaak kan fungeren.
Ook al doen we in principe drie procedures; dotteren, katheteriseren en pacemakers in brengen, het lijkt wel of er meer uitzonderingen zijn dan regels. Dit wordt ook wel bepaald door de diverse cardiologen, hun specifieke aandachtsgebieden, onderzoeken en door de diverse patienten met hun onderliggende aandoeningen.

Nu na bijna twee maanden kan ik zeggen dat een primaire PCI ( het acute infarct) het makkelijkste is. We pakken dan alleen maar de grootste afwijking of de culprit leasion. Vaak is deze procedure in krap een uurtje klaar, op en van tafel!
De electieve of afgesproken PCI (dotters) zijn het moeilijkste, iedere afwijking wordt behandeld met stents en ballondillataties. Soms zijn er procedures waar er vier stents in worden gezet. Deze patienten kunnen best spoken! Vanmiddag ook zo'n langdurige procedure, bij het invoeren van een geleide draad in de rechter kransslagader een ventrikelfibrillatie. Gelukkig werd hij er direct uitgeklapt, daarna had ik een snelle hartslag!
Wel een toestand met zo'n steriel werkveld en de spierspanning van de patient na de klap. Het is net of er een dolle kat over een volle eettafel rent.

Ook een katheterisatie is ook wel indrukwekkend, patienten kunnen zo enorm angstig zijn en als ze dan geen afwijkingen hebben is dat een opluchting. Maar we zien ook vaak dat patienten moe zijn of een conditie verlies en dan tijdens de katheterisatie hebben ze zoveel afwijkingen dat alleen een bypass-operatie een optie is. Geen dagopname maar direct naar de cardiologie afdeling.

Verder gaat het goed, nu even wat strijken en wat opruimen, dan een lekker wijntje en dan weer slapen!
Heerlijk dat het weer langer licht wordt en de geluiden van eierenmakende vogels in de ochtend!

Kissing balloon

Nee, geachte lezers, ECGreetje maakt geen romances mee achter de looddeur van de cathkamer. Maar ook ik moest even lachen om deze naam. Kissing balloon tecnhiek is een dotter/ stent en dilatatie techniek.

De kransslagaderen of coronairen hebben vertakkingen of bifurcaties en vlak boven of op zo'n splitsing kunnen ook vernauwingen zitten. Er worden dan twee draden of wires opgevoerd naar iedere tak één. Dit heeft een dubbel doel, één daarvan is dat tijdens een dotterprocedure het andere vat niet afgesloten kan worden en het tweede doel is dat er twee ballonkatheters kunnen worden ingebracht.

Dit is een bifurcatie of splitsing in de cornonairen.

Hier een plaatje waar de stent is geplaatst op de splitsing en in de stent, je ziet het raster daarvan, wordt één van die ruimtes vergroot met een ballon. Voor deze tehniek worden er specifieke stents gebruikt met grotere 'gaten' of gevensterde stents.

Ingewikkeld verhaal om zo 'eventjes' uit te leggen maar ik heb ook een animatie gevonden, dat verduidelijkt de procedure goed.

Kissing balloon techniek, hier klikken!

Week 3 dag 9

Inmiddels kan ik al wat op de cath kamer. Bij een normale hartkatheterisatie ben ik al in staat om de patient te installeren op 'tafel' en deze zo te informeren dat de handen onder het steriele laken blijven. Dan op tijd de patient te instrueren als de rontgenbuis gaat draaien die handen weer achter het hoofd te laten leggen. En dat zonder schade voor middelen en materialen, zucht!

Mijn klompen zijn na een weekje cath kamer al gebroken. Dat wil zeggen, de felxibele zool heeft het na 4 jaar opgegeven en totaal gescheurd. Dat liep niet lekker. Nieuwe klompjes zijn besteld en dan moet ik nog even door op andere klompen die eigenlijk wat te klein zijn, dat krijg je met de uitverkoop!

Vanmorgen begon direct al, het interventie-team, was nog in huis en er was nog een nieuwe patient met een dijk van een infarct onderweg. Dus direct handen uit de mouwen en alles klaar zetten en de patient alvast ontvangen.
Dat ging gepaard met een VF en moest ik klappen. Dat gaat met de nieuwe Lifepack en de schock-plakkers makkelijk. Na vier keer klappen was het weer rustig en kon de boosdoener (kransslagader die verstopt zat) of de culprit leasion verholpen worden.

Nog even over die shockplakkers, het blijft toch raar om iemand te defibrilleren op 'afstand'. Er is al een collega geweest die een reanimatie team van bed heeft geklapt. Zelf had ik het ook bijna maar danmet de patient zelf, na een VF die werd gedifbrilleerd had zij nog een VT, die ik ook maar defibrilleerde. Helaas was deze dame nog bij bewustzijn....

Sorry mevrouw, het is niet fraai van mij maar bij die VT had je echt geen pulsaties. Blijkbaar wel iets om nog iets bij bewustzijn te zijn. Of u het echt heeft meegemaakt weet ik niet maar je slaakte een ijselijke schreeuw. Sorry, ik zal er in het vervolg beter op letten.