Beeldhouwen met de ooievaars
Vorige week was het weer zover, een vierdaagse workshop beeldhouwen in Groot Ammers. Ik mocht weer met pondje mee overvaren.
Afgelopen mei was ik ook al drie dagen geweest en daar heb ik geen verslag van gemaakt.
Toen heb ik een abstract beeld afgemaakt van een harde speksteen uit India. Een steen met een prachtige kleur en waar ik heb geleerd om nog netter te werken en een beetje vooruit te denken. Zodat ik praktischer gebruik kon maken van de gereedschappen.
In deze mei workshop heb ik een alvast een mooie steen uitgekozen waar ik van de week mee ben begonnen.
Een mooie platte steen waar al een torso in zit. Eerst heb ik gekeken hoe de steen ‘loopt’, waar heb ik massa, waar komt de heuplijn en hoe lopen de benen? In de steen zit een zwakke draai, de torso draait iets vandaar dat ik er een dansend figuur in zie. In de cobalt-steen lopen kleuren lijnen die dwars lopen, met paarse, groene en aubergine accenten. Waar het lichter groen is voelt de steen met hakken keihard. Door deze hardheid is het langdurig hakken, gelukkig vallen er geen brokken af doordat de dichtheid hoog is. Deze torso wordt een lange termijn uitdaging.
Afgelopen vier dagen heb ik de heupen gemodelleerd en ruimte gemaakt in de diepte om de benen massa te geven. Door de hardheid kon ik eindelijk mijn widia beitels gebruiken.
De groep waar ik mee werkte waren 7 zussen en schoonzussen, een hechte familie zonder de nadelen van een familieclub. Ik voelde me er niet als een vreemde eend in de bijt. Het voordeel van deze groep was dat zij al beeldhouw ervaring hadden en na het kiezen van de steen lekker solistisch aan de gang gingen. Af en toe bij elkaar kijken en van elkaar leren. Het enige nadeel van deze groep dat ik nog nooit zoveel heb gesnoept. Het ging de hele dag door, bij aanvang rond half 10 kwamen de café noirs (likkoekjes), bij de koffiepauze rond 11 uur chocola en koek, de lunch, de theepauze weer koek en snoeperij. Bij de borrel op dag 3, chips, toastjes, stukjes kaas, er kwam geen eind aan de lekkernijen. Op de vierde dag had ik een pantazolletje nodig om mijn maag te kalmeren. Ook een reden was dat de Witte Tornado op vakantie was en ik in een leeg ouderlijk huis logeerde met een narrige kat. Iedere dag keek ze of ik al weg was en ook midden in de nacht maakte ze me wakker. Dus er werd niet voor me gekookt, geen lekker ontbijtje en het enige wat ik at waren magnetronmaaltijden van de Appie. Best lekker maar nu weet ik dat je dit niet alle dagen kan eten.
Nu even terug naar de titel, althans een deel daarvan, de ooievaars. Ze waren druk met het verzorgen van de jongen. Een enkele kleine heb ik gezien, herkenbaar aan de zwarte snavel. Het is apart om te zien dat ik deze cyclus voor de tweede keer mee maak.
Door het intensief werken met deze nieuwe steen en vorm heb ik weinig van de ooievaars gemerkt. Ook al het moois om me heen went…
Wat ik wel voor het eerst heb bekeken was de molen die daar staat en draait door inspanningen van vrijwilligers. Iedere keer koop ik wat streekproducten zoals kaas of honing en nu pannenkoekenmeel. Ze waren lekker en veel lekkerder dan uit een pak. De volgende keer weer een pak kopen. Ze hebben nog meer meelsoorten zoals voor brood, cake en koekjes.
Zaterdag was het de vierde, laatste dag en het beeld is nog lang niet af en dat hoefde ook niet. Zulke nieuwe technieken zoals alleen al het kijken naar het beeld duurt al lang. Maar met (veel) hulp van de beeldhouwer (www.remikruizinga.nl) wordt het zeker een topper.
(lijkt nu wel een bodybuilder...)
Laatste reacties